در همین راستا، انوشیروان دلیریان، کارشناس معدن، در گفتوگو با «صمت» به بررسی مهمترین چالشهای اکتشاف معدنی کشور، ضرورت استفاده از فناوریهای نوین، نقش دولت و بخش خصوصی در تأمین مالی و کاهش ریسک اکتشاف، ظرفیت باطلههای معدنی بهعنوان منابع ثانویه و مسیر مورد نیاز برای دستیابی به جهش در کشف ذخایر جدید پرداخته است. او معتقد است مشکل اصلی اکتشاف ایران صرفاً کمبود سرمایه یا فناوری نیست، بلکه نبود یک زنجیره یکپارچه و برنامه ملی است که بتواند داده، فناوری، سرمایه و نیروی متخصص را در یک مسیر هدفمند قرار دهد.
دلیریان تأکید میکند که آینده اکتشاف کشور وابسته به عبور از نگاه سنتی، توسعه اکتشافات عمقی و پنهان، استفاده از روشهای دادهمحور و تغییر معیارهای ارزیابی عملکرد از «حجم عملیات» به «کشف ذخایر اقتصادی» است. ادامه جامع و کامل این گزارش را بخوانید.
به نظر شما مهمترین حلقه مفقوده در زنجیره اکتشاف ایران چیست؛ دادههای پایه زمینشناسی، فناوری، سرمایه یا نیروی متخصص؟
به نظر من، حلقه مفقوده اکتشافات معدنی کشور را نمیتوان صرفاً در یکی از این چهار مؤلفه خلاصه کرد. مسئله اصلی، نبود یک زنجیره یکپارچه اکتشاف است که بتواند میان دادههای پایه زمینشناسی، فناوری، سرمایه و نیروی متخصص ارتباط مؤثر برقرار کند و این چهار مؤلفه را در امتداد یکدیگر قرار دهد.
اما اگر مجبور باشم از میان این چهار عامل، ریشهایترین حلقه مفقوده را انتخاب کنم، دادههای پایه زمینشناسی جامع، بهروز، استاندارد و قابل دسترس را در اولویت قرار میدهم. سرمایهگذار زمانی حاضر است با وجود ریسک و عدمقطعیت بالای اکتشاف وارد این حوزه شود که تصویر قابل اتکایی از پتانسیل زمینشناسی محدوده مورد مطالعه داشته باشد. از سوی دیگر، فناوریهای نوین نیز زمانی میتوانند کارایی واقعی خود را نشان دهند که دادههای کافی و باکیفیت برای تحلیل در اختیار آنها باشد. …
