اگرچه شواهد میدانی و دادههای پیمایشهای مستقل پیشین حکایت از نرخهای بالاتری از نارضایتی نسبت به قوانین حجاب و عملکرد نهادهای نظارتی دارد، اما حتی اگر تمام، اما و اگرهای روششناختی پیرامون جامعه آماری این پژوهش را کنار بگذاریم و روایت آقای ضرغامی را به عنوان یک فرض قطعی بپذیریم، باز هم سیاستگذاری رسمی در حوزه پوشش با یک پرسش و چالش جدی یعنی مواجهه با جمعیتی که دیگر در قالب یک «اقلیت کمشمار» نمیگنجد؛ روبهرو است. پای ۱۰ تا ۱۲ میلیون زن در میان است
برای درک ابعاد واقعی این عدد، کافی است آن را بر شاخصهای رسمی جمعیتشناختی کشور منطبق کنیم. بر اساس آمارهای رسمی اعلامشده از سوی ستاد انتخابات کشور در جریان انتخابات مجلس شورای اسلامی و همچنین انتخابات ریاستجمهوری سال ۱۴۰۳، شمار واجدین شرایط رأی دادن در ایران حدود ۶۰ میلیون نفر برآورد شده است. با در نظر گرفتن توزیع جنسیتی جمعیت که نیمی از آن را زنان تشکیل میدهند، جامعه زنان بالای هجده سال کشور رقمی نزدیک به ۳۰ میلیون نفر است. اعمال حداقل عدد اعلامشده از سوی عزتالله ضرغامی، یعنی ۳۰ درصد، بر این جمعیت سی میلیونی، به معنای حضور دستکم ۹ تا ۱۰ میلیون زن در عرصه عمومی است که حجاب رسمی و قانونی مورد نظر حاکمیت را رعایت نمیکنند؛ رقمی که با احتساب سقف چهل درصدی اعلامشده، به ۱۲ میلیون نفر نیز میرسد. …


دانلود از کافه بازار







































































