بازار
واقعیت تلخ روابط با ایالات متحده این است که واشنگتن هرگز اراده‌ای برای «صلح پایدار» با ایران نداشته و نخواهد داشت. منطق حاکم بر سیاست خارجی آمریکا، حفظ سایه تهدید، تداوم فشار حداکثری و تلاش برای تحمیل شروط از موضع قدرت است. در چنین شرایطی، پیام‌های مکرر مبنی بر تمایل به مذاکره یا نرمش، نه تنها گره‌ای از مشکلات ایران باز نمی‌کند، بلکه دشمن را به خطای محاسباتی بزرگ‌تری تشویق می‌کند. راهبرد برون‌رفت از این بن‌بست، نه «مذاکره‌هراسی» است و نه «دیپلماسی منفعلانه»؛ بلکه **تبدیل فوری و بنیادین قدرت امنیتی-نظامی ایران به «سرمایه ژئواکونومیک»** از طریق پیوند منافع حیاتی با «مربع قدرت اوراسیا» (شامل چین، روسیه، هند و ایران) و نهادسازی در چارچوب پیمان‌های اقتصادی چون بریکس و سازمان همکاری شانگهای است.
بن‌بست مذاکره با آمریکا: توهم صلح، واقعیت فشار
حقیقت انکارناپذیر این است که آمریکا، مذاکره با ایران را نه ابزاری برای دستیابی به صلح عادلانه، بلکه سازوکاری برای مهار و تضعیف تدریجی کشور می‌بیند. هرگونه آمادگی ظاهری از سوی چهره‌های غربی، صرفاً در چارچوب بسته‌های تحمیلی و فاقد ارزش اقتصادی ملموس برای ایران تعریف می‌شود. در فضایی که آمریکا هرگونه توافق را صرفاً به بهانه «امنیت منطقه‌ای» یا «برنامه هسته‌ای» ایران به گروگان می‌گیرد، مذاکره از موضع ضعف، تنها به تشدید مطالبات طرف مقابل می‌انجامد. این چرخه معیوب، ایران را در باتلاق نیازمندی به رفع تحریم‌ها گرفتار می‌کند و قدرت چانه‌زنی را به صفر می‌رساند.
کلید راهبردی: تبدیل قدرت امنیتی به ثروت ژئواکونومیک …
