در یادداشت اصغر خلیلی آمده است :
با رفتن حسین حشمتی، یکی از فصلهای خلاق و کمتر بازخوانیشده تاریخ تئاتر اصفهان، ورق خورد. هنرمندی که از دهه پنجاه تا دهه هشتاد، نزدیک به چهار دهه از عمر خود را صرف نوشتن، اندیشیدن و آفریدن در جهان تئاتر کرد؛ مردی که صحنه برایش نه محل تکرار تجربههای گذشته، بلکه میدان کشف و آزمودن امکانهای تازه بود.
حشمتی از آن دست هنرمندانی بود که نمیشد او را تنها با عنوان نویسنده یا کارگردان شناخت. او پیش از هر چیز، پژوهشگری مشتاق و هنرمندی برخوردار از دانش تخصصی بود. کتابخانه شخصی و تخصصیاش، انعکاس جهان ذهنی او بود؛ جهانی انباشته از کتاب، نظریه، تجربههای هنری و ایدههایی که پیوسته در جستوجوی راهی برای تولد بر صحنه بودند. برای او مطالعه، مقدمه اجرا نبود؛ خود بخشی از آفرینش هنری بود. حشمتی میدانست که نوآوری در تئاتر، بدون شناخت و تسلط بر میراث پیشینیان، چیزی جز تفاوتطلبی سطحی نیست.
مرور کارنامه او، از «داشآکل» و «شازده کوچولو» تا «شاپرک خانوم» و «از خیز آن خیزاب خون»، با جهانهای متنوعی روبهرویمان میکند که نشان از روحیه تجربهگر و نگاه جستوجوگر او دارند.
اجرای «از خیز آن خیزاب خون» در سال ۱۳۶۳ در مجموعه تئاتر شهر تهران، خود نشانهای از حضور و ارتباط او با جریان جدی تئاتر فراتر از جغرافیای اصفهان است. او هنرمندی نبود که افق فعالیتش را به مرزهای شهر خود محدود کند؛ تئاتر را عرصهای برای گفتوگو با جهان گستردهتر هنر میدانست.
تجربه حضور او در … …


دانلود از کافه بازار





























































