در زمستان‌های بی‌رحم سیبری کودکی به دنیا آمد که قرار بود نامش با سقوط یک امپراتوری گره بخورد. گریگوری یِفیموویچ راسپوتین، پسر دهقانی گمنام در حاشیه جهان روسی، بعدها به یکی از مرموزترین و بحث‌برانگیزترین چهره‌های قرن بیستم تبدیل شد؛ مردی که هم او را قدیس می‌خواندند، هم فاسق، هم شفابخش، هم شارلاتان، هم …

کمتر کسی از مهمانان «جشن مجلل 1903» می دانست که آن ها در حال شرکت در مراسم خداحافظی یک امپراتوری هستند. زیر سقف های طلایی کاخ زمستانی، تزار نیکلای دوم و اشرافش رقصیدند و شکوه از دست رفته قرن هفدهم را احیا کردند.