بازار
علی یوسفی؛ خوشنویس / در این مسیر، نمایشگاه «سیاه‌مشق‌های انقلاب» در اوایل دهه ۱۳۶۰ را می‌توان یکی از نقاط عطف کارنامه او دانست؛ دوره‌ای که در آن، مضمون مذهبی و ظرفیت‌های تصویری خط بیش از پیش در مرکز توجه او قرار گرفت.
رسولی پیش از این نمایشگاه نیز تجربه‌های متنوعی در عرصه هنر داشت، اما «سیاه‌مشق‌های انقلاب» به شکل‌گیری مشخص‌تر زبان شخصی او کمک کرد؛ زبانی که در آن خوشنویسی، تصویر و مضامین مذهبی در ارتباطی تازه قرار گرفتند. این رویکرد در دهه‌های شصت، هفتاد و هشتاد گسترش یافت و در سال‌های بعد نیز با تغییرات فرمی و تکنیکی ادامه پیدا کرد. استمرار، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های کارنامه رسولی و در عین حال چالش اصلی آن است. هنرمندی که بیش از پنج دهه با مضامین مذهبی کار کرده، ناگزیر با این پرسش روبه‌روست که چگونه می‌توان در دل یک مضمون پایدار، از تکرار عبور کرد و به کشفی تازه در زبان هنر رسید. پاسخ رسولی را می‌توان در تجربه‌های مداوم او در زمینه خط، ترکیب‌بندی، رنگ، ماده و تکنیک جست‌وجو کرد.
دهه ۱۳۶۰ برای او دوره تثبیت این زبان تازه بود. رسولی که از شاگردان استاد سید حسن میرخانی به شمار می‌آمد، با بهره‌گیری از سنت اصیل خوشنویسی، مسیر شخصی خود را دنبال کرد. در آثار او، سنت صرفاً مجموعه‌ای از قواعد برای بازتولید گذشته نیست؛ بلکه ماده‌ای زنده است که می‌توان آن را در ساختاری تازه به کار گرفت. همین تلاش برای ایجاد پیوند میان میراث خوشنویسی و امکانات بیان تصویری، به‌تدریج جایگاه او را در نقاشیخط معاصر ایران تثبیت کرد.
خط؛ از وسیله خواندن تا عنصر دیداری و حامل معنا
مضمون مذهبی در آثار رسولی تنها یک انتخاب موضوعی نیست. در بسیاری از آثار او، خود خط و حروف به حاملان اصلی معنا تبدیل می‌شوند. کلمه دیگر صرفاً برای خوانده شدن روی سطح اثر قرار ندارد، بلکه به عنصری دیداری بدل می‌شود؛ عنصری که می‌تواند گسترش یابد، فشرده شود، روی هم بنشیند و در کنار رنگ و بافت، ساختار تصویری مستقل ایجاد کند. در این فرآیند، حروف پیش از آنکه خوانده شوند، دیده می‌شوند. …
