این سخن فراتر از یک پیوند عاطفی یا ایدئولوژیک است. تحولات اخیر اثبات کرد که امنیت ایران، لبنان، فلسطین و دیگر ارکان منطقه به یکدیگر گره خورده است. رژیم صهیونیستی و ایالات متحده نیز در میدان عمل، جنگ را مجموعهای از پروندههای مجزا ندانستند؛ بلکه حمله به ایران، فشار بر لبنان، محاصره همهجانبه و عملیات در دیگر جبههها، اجزای یک دکترین واحد بودند. وقتی جنگ با طراحی یکپارچه اجرا شده است، صلح نیز نمیتواند صرفاً برای یکی از جبههها برقرار گردد. ۱. خطای راهبردی صلحِ تکساحتی
ممکن است این فرضیه مطرح شود که مذاکرات ایران و آمریکا باید منحصراً درباره مسائل دوجانبه باشد و پرونده لبنان به نهادهای رسمی این کشور واگذار شود. اصل حاکمیت ملی لبنان و حق قانونی مردم آن برای تصمیمگیری درباره سرنوشت خویش، امری تردیدناپذیر است و ایران هرگز قصد ندارد بهجای دولت و ملت لبنان تصمیم بگیرد.
با این وجود، توافقی که صرفاً به توقف حملات علیه ایران منتهی شود و جنگ در لبنان را تداوم بخشد، به معنای پایان بحران منطقهای نخواهد بود. آتشبس محدود شاید موقتاً فشارها بر تهران را کاهش دهد، اما تداوم تجاوزات در بیروت، تهدیدات را در کوتاهمدت به مرزهای ایران بازمیگرداند. امنیت منطقهای همچون یک زنجیر پیوسته است و ناامنی در یک حلقه، دیر یا زود تمامی ساختار را درگیر میکند. ۲. لبنان؛ محور بنیادین در تفاهم اسلامآباد
حضور لبنان در فرآیند مذاکرات، مطالبهای نوظهور نیست. در متن توافق اسلامآباد، پایان فوری عملیات نظامی در تمامی جبههها و تضمین تمامیت ارضی لبنان پیشبینی شده بود. بنابراین، تأکید دوباره ایران بر این موضوع، افزودن شرطی خارج از چارچوب نیست؛ بلکه مطالبه اجرای تعهدات پذیرفتهشده قبلی است. این بند بیش از آنکه بازتابدهنده نفوذ منطقهای ایران باشد، به ضرورت احیای حاکمیت ملی لبنان بازمیگردد. ۳. تبیین مفهوم «یک جبهه بودن» …


دانلود از کافه بازار














































































































































![[دکتر سیدمحمدکاظم سجادپور] امواج ضد ترامپ](/news/u/2026-11-16/ettelaat-brqtr.jpg)















