برگزارکنندگان مسابقه با پیشبینی حواشی احتمالی سعی کرده بودند که مسابقه را به گونهای طراحی کنند که از شائبه اختلاط زنان و مردان ورزشکار جلوگیری شود و به همین دلیل شروع مسابقهی بانوان یک ساعت و نیم قبل از مسابقهی آقایان بود، به نحوی که با شروع مسابقهی بخش مردان اساسأ خانم ورزشکاری در پیست مسابقه باقی نمانده بود، به جز تعداد اندکی تماشاگر خانم در خط پایان.
وضعیت پوشش بانوان ورزشکار نیز تا جایی که من مشاهده کردم مناسب یک رویداد ورزشی نیمه حرفهای بود و برای پوشش خانمی که قرار است ده کیلومتر بدود، نباید انتظار دیگری جز این داشت، حتی برگزارکنندگان مسابقه برای همهی شرکتکنندگان اسکارف(روسری ورزشی) تدارک دیده بودند که بسیاری از شرکت کنندگان نیز از آن استفاده کردند.
در مورد قسمت مردان نیز مسابقه با نظم کامل برگزار شد و با وجود تعداد بالای شرکت کنندگان اتقاق ناپسند یا ناهنجاری خاصی رخ نداد.
در نهایت باید گفت انسان بعد از ده کیلومتر دویدن حتی با سرعت متوسط، به لحاظ جسمی و ذهنی آنقدر خسته و ناتوان میشود که به چیزی جز ریکاوری بدن و رفع خستگی پس از مسابقه فکر نمیکند و بدنهای به اصطلاح لاکتیکی شده و گرفتگی عضلانی قدرت هرگونه تفکر حاشیهای را از فرد میگیرد و این موضوع در مورد شرکتکنندگان مسابقهی تهران نیز صدق میکرد، در نتیجه بسیاری از افراد به سرعت محل مسابقه را به قصد استراحت و بازیابی شرایط عمومی بدن ترک کردند.
نکتهی دیگر این است که به لحاظ ظاهری نیز بعد از ده کیلومتر دویدن در یک صبح تابستانی چهره و شرایط عمومی انسان در بدترین حالت ممکن برای هر کار و تفکر غیر موجه است!
متأسفانه پس از هر رویدادی از این دست، با انتشار فیلمهای مونتاژ شده و دستکاری شده با برنامه های نرم افزاری که برخی … …
