این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
آنان میان ایران «قدیم» که پاسخهای خود را بهدقت تنظیم میکرد و میکوشید از تشدید تنش جلوگیری کند و ایران کنونی که مصمم است نشان دهد هرگونه تجاوز، هزینههایی فوری و فزاینده را در چندین جبهه به دنبال خواهد داشت، تمایز قائل میشوند. از این رو، جنگهای سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ را باید بهمثابه کاتالیزورهایی در نظر گرفت که تحول دکترینال ایران را تسریع و تثبیت کردند. این جنگها در میان نهادهای امنیتی ایران این دیدگاه را تقویت کردهاند که خویشتنداری حسابشده در صورتی که با آمادگی معتبر برای تحمیل هزینه همراه نباشد، میتواند به جای بازدارندگی، زمینهساز تشدید تنش شود.خویشتنداری نسبی تهران در برابر شوکهای عمده منطقهای در نیمه دوم سال ۲۰۲۴ تا حدی با هدف مهار تشدید تنش و حفظ فضای لازم برای دیپلماسی صورت گرفت. با این حال، برداشت غالب در ایران پس از جنگ این است که آمریکا و اسرائیل از این رفتار، نتیجهای معکوس گرفتند. آنها به جای آنکه خویشتنداری ایران را دلیلی برای تعدیل رفتار خود بدانند، آن را نشانهای از ضعف و عدم تمایل ایران به تشدید تنش تلقی کردند. در نتیجه، ریسک ادراکشده اعمال فشار بیشتر کاهش یافت و در نهایت همان تشدید تنشی را تشویق کرد که تهران تلاش داشت از آن جلوگیری کند.
این بازنگری، بیانگر تغییری عمیقتر در منطق بازدارندگی ایران است: گذار از «صبر راهبردی» به سوی «مقابله به مثل مستمر» در روند تشدید تنش.
تغییر دکترین «صبر راهبردی؟» …
