کتابخانه فقط ردیف قفسهها نیست، نقشه پنهان روح آدم است. بعضی کتابها آنقدر ورق خوردهاند که گوشههایشان نرم شده، بعضی میان صفحاتشان یادداشتی دارند، اشارهای دارند و تقریظ، بعضی بوی سالهای دور میدهند و بعضی هنوز تمیز و دستنخوردهاند، انگار صاحبشان آنها را برای روزی نگه داشته که فرصت بیشتری برای دلشریکی با آنها پیدا کند. در کتابخانه، زمان هم شکل دیگری دارد.
گذشته در جلدهای کهنه نشسته، آینده در کتابهای نخوانده منتظر است و حال، میان دو صفحه، آرام نفس میکشد. ما صبح ۹ اسفند، رهبری را از دست دادیم که به معنای واقعی کتابخوان بود، ساده بگویم اگر بخواهیم خامنهای شهید و عزیز را از این پنجره تماشا کنیم، به مردی میرسیم که کتاب برایش زینت اتاق و دکور زندگی نبود، پز عکس نبود، کتابها همخانهاش بودند.
کتابها برای او اشیای خاموشی نبودند که در قفسه خاک بخورند، هرکدام پنجرهای بودند رو به جهانی دیگر، گفتوگویی با ذهنی دیگر و فرصتی برای دوباره دیدن جهان. تعداد شگفتانگیزی کتاب خوانده بود در موضوعات مختلف و عجیب و خب طبیعی است کسی که با کتاب و در کتاب زندگی میکند، تنها زندگی نمیکند، هر صفحه، صدایی است که از جایی دور یا از زمانی دیگر به اتاق او میآید.
کتابخواندن از آن عادتهایی است که اگر گرفتارش شدی دیگر رهایت نمیکند. آدم ممکن است از خیلی چیزها دست بکشد، از سفر، تفریح، خواب اضافه، نشستوبرخاستهای طولانی، کتابخوان اگر واقعا کتابخوان باشد، در شلوغترین روزها و ساعتها هم برای چند صفحه خواندن جایی پیدا میکند. چنانکه پس از جنگ دوازده روزه از دفترشان تماس گرفتند و گفتند آقا «خال سیاه عربی» تو را خواندهاند و تشکر کردهاند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































