*** جنگها معمولاً باعث تحولات عظیمی در اذهان و افکار ملتها میشوند. تا پیش از جنگ ۱۲ روزه، به دلیل ممنوعیت شرعی و فتوای رهبری، موضوع تسلیحات هستهای در گفتوگوهای عادی مردم و رسانههای رسمی چندان رایج نبود؛ اما پس از جنگ و حتی پیش از درگیری اخیر، شاهد نامه حدود ۷۰ تا ۸۰ نماینده مجلس برای تغییر فتوا و طرح این پرسش در تریبونهای نماز جمعه و میان مردم هستیم که شاید اگر بمب اتمی داشتیم، این حمله و محاصره اقتصادی اتفاق نمیافتاد. ارزیابی شما از این رویکرد چیست؟
دلایل متعددی ممکن است وجود داشته باشد که برخی دوستان معتقد باشند بمب هستهای میتواند مانع حمله شود یا امروز بحث تغییر دکترین هستهای ایران را مطرح کنند. بخشی از این ادعاها به سطح دانش و تجربه این افراد بازمیگردد. برای کسانی که تخصص چندانی در این حوزه ندارند، طرح این ایده که «خوب است ما بمب هستهای داشته باشیم» ایرادی ندارد. در دانشگاه نیز بارها با دانشجویان مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری روابط بینالملل و حتی با یکی از همکاران متخصص فقیدم بر سر این مسئله کلنجار میرفتیم که چرا داشتن سلاح هستهای الزاماً امنیت ما را تأمین نمیکند. بنابراین، این بحث جدید نیست و تصور سادهای است که در ذهن بسیاری شکل میگیرد.
برای پاسخ به این پرسش که آیا سلاح هستهای امنیت ما را تأمین میکند یا نه، ابتدا باید روی خودِ «تهدید» تمرکز کنیم؛ باید ببینیم با چه تهدیداتی مواجه هستیم و تسلیحات هستهای دقیقاً چگونه میتواند به مهار آنها کمک کند. اگر از یک فرد عادی بپرسید آیا خوب است ایران سلاح هستهای داشته باشد، طبیعتاً پاسخ مثبت میدهد؛ زیرا آن را یک مؤلفه مهم قدرت و بازدارندگی میداند. اما بحث اصلی بر سر این است که به چه هزینهای میخواهید آن را به دست آورید و مهمتر از آن، اصلاً «امکان» دستیابی به آن وجود دارد یا خیر؟ …


دانلود از کافه بازار































































































































































