اما ماجرا به همینجا ختم نشد. در واکنش به منتقدان، برخی صاحبان سگ نیز تصاویر مشابهی از حیوانات خانگی خود در کنار یا روی وسایل بازی کودکان منتشر کردند؛ گویی قرار بود با تکرار این تصاویر، رفتاری که مورد انتقاد قرار گرفته بود، به یک رفتار عادی و پذیرفتهشده تبدیل شود.
مسئله اما نه مخالفت با سگ و حیوانات خانگی است و نه زیر سؤال بردن علاقه افراد به حیوانات. مسئله، مرز میان انتخاب شخصی و حقوق مشترک شهروندان است؛ مرزی که وقتی پای فضای عمومی به میان میآید، نمیتوان آن را نادیده گرفت.
فضای عمومی؛ ملک شخصی هیچکس نیست
پارک و بوستان، فضایی مشترک برای گروههای مختلف شهروندان است؛ کودکان، سالمندان، خانوادهها، ورزشکاران و صاحبان حیوانات خانگی همگی حق استفاده از این فضا را دارند. اما این حق مشترک به معنای بیحدومرز بودن رفتارها نیست.
تاب، سرسره و دیگر تجهیزات بازی، برای استفاده کودکان طراحی شدهاند. کودکی که برای بازی به پارک میرود، نباید با این تصور مواجه شود که وسایل بازی او به دلیل علاقه یک شهروند به حیوان خانگیاش، به محل سرگرمی سگها تبدیل شده است. شاید یک تصویر از سگی روی تاب برای صاحبش بامزه باشد و حتی برای بخشی از کاربران شبکههای اجتماعی جذاب به نظر برسد؛ اما سؤال اینجاست که آیا هر چیزی که در شبکههای اجتماعی «باحال» و پربازدید است، الزاماً رفتاری قابل دفاع در فضای عمومی هم هست؟
اگر یک وسیله برای بازی کودکان طراحی شده، کاربری آن مشخص است. زیاد شدن تصاویر سگها روی تاب و سرسره هم این واقعیت را تغییر نمیدهد. اگر دهها نفر یک رفتار را تکرار کنند، آن رفتار لزوماً به هنجار تبدیل نمیشود.این نقد به معنای مخالفت با نگهداری سگ یا حضور صاحبان حیوانات در پارکها نیست. مسئله، رعایت محدودهها و ضوابطی است که امکان استفاده همزمان و بدون مزاحمت گروههای مختلف را فراهم میکند.سگ من، قانون من؟ …

بازار



























































































































































![[دکتر روزبه کردونی] وقتی اسرائیل مسأله آمریکا شد](/news/u/2026-11-11/ettelaat-i6sju.jpg)
![[محمدعلی حیدریهائی] اقلیم کردستان عراق در پیچ تاریخی](/news/u/2026-11-11/ettelaat-a1ck7.jpg)


![[اکبر حیدری] بازی خطرناک آمریکا](/news/u/2026-11-11/ettelaat-y3knx.jpg)

