راهبرد اصلی پروژه، جایگزین کردن بنای موجود نبوده است. ساختار اولیه که پیش‌تر توسط فیروز فیروز، معمار ایرانی، طراحی شده بود، حفظ شده و امکان تکامل و گسترش آن در باغ پیرامون فراهم شده است.
در این رویکرد، ویژگی‌ها و منطق معماری بنای اولیه حفظ شده و ساختار جدید به‌جای گسست از گذشته، از همان هسته اولیه رشد کرده است.
طاق‌هایی که از بنا به باغ گسترش می‌یابند
گسترش خانه گلاره با مجموعه‌ای از طاق‌های مارپیچ و به‌هم‌پیوسته شکل گرفته است. این طاق‌ها از هسته ارتوگونال اولیه منشعب می‌شوند و همزمان نقشی سازه‌ای و فضایی دارند.
با امتداد خطی طاق‌ها در چشم‌انداز، ارتفاع آنها به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند. برخی از طاق‌ها بر روی یکدیگر قرار می‌گیرند و بخشی از آنها نیز به سمت باغ خم می‌شوند.
این حرکت باعث می‌شود مرز میان ساختمان و فضای پیرامون آن شکل ثابتی نداشته باشد و توسعه معماری در امتداد باغ ادامه پیدا کند.
نور طبیعی در میان طاق‌ها
چیدمان هم‌پوشان طاق‌ها، امکان ورود نور طبیعی را از بالا و در امتداد دیوارها فراهم می‌کند. به این ترتیب، نور به بخشی از سازماندهی فضایی پروژه تبدیل شده است.
طاق‌ها با چرخش به سمت داخل، ضمن حفظ بخش‌هایی از زمین قابل کشت، قسمت‌هایی از باغ را نیز دربر می‌گیرند. این سازماندهی باعث می‌شود چشم‌انداز پیرامون در ارتباط مستقیم با زندگی روزمره خانه قرار گیرد.
قواعد هندسی برای توسعه فضا
تغییرات ایجادشده در مقیاس، هندسه و رنگ از مجموعه‌ای از قواعد هندسی پیروی می‌کنند. این قواعد زبان طراحی پروژه را شکل داده‌اند و امکان ایجاد و توسعه فضاهای جدید را نیز فراهم می‌کنند.
زبان معماری خانه گلاره به‌صورت یک سیستم تراشیده و سیال شکل گرفته است؛ سیستمی که برداشتی تازه از الگوی دیوار ضخیم در معماری سنتی ایران ارائه می‌دهد.
در این ساختار، دیوار و طاق تنها عناصر جداکننده فضا نیستند و به ابزاری برای شکل‌دهی به فضاهای داخلی و ارتباط آنها با باغ تبدیل می‌شوند.
رنگ؛ لایه یکپارچه‌کننده پروژه …
دانلود از کافه بازار
