ما چه کرده‌ایم؟

چند روز پیش ویدئویی در فضای مجازی پخش شد که یک آمبولانس در ترافیک تونل نیایش تهران اسیر شده بود. چرا؟ چون خط ویژه‌ای که برای خودروهای امدادی است، توسط برخی راننده‌های خودخواه که می‌خواستند کمی زودتر به مقصد برسند، بسته شده بود. نمی‌دانیم تکلیف بیماری که در آمبولانس بود چه شد و آیا نجات پیدا کرد یا خیر؟ اما مشابه این تصویر و آنچه باعث پدیدار شدن، آن تصویر شده را حتما بسیاری از ما دیده‌ایم و مورد نادری نیست که بگوییم انگشت‌شمار است. در خیابان‌های کلان شهرها موارد مشابه بسیارند.

   نه اینکه حکایت، فقط حکایت یک خودروی امدادی اسیر شده توسط افراد خودخواه باشد، ماجرا فراتر از این حرف‌هاست؛ ماجرای من، تو و مایی است که در خیلی از جهت‌ها هیچ تفاوتی با آن راننده‌ای نداریم که خط ویژه را بسته است. جالب اینجاست که خیلی از ما هم شاید ناطقان خوبی باشیم و این نوع اعمال را ملامت کنیم، اما در عمل پیش می‌آید که شبیه آن راننده‌ها باشیم و رفتاری مشابه انجام دهیم.

موضوع فقط در ترافیک نیست. در بسیاری موارد می‌توان چنین رفتارهایی را دید. نمونه بارز این شباهت را به راحتی می‌توان در کوه و جنگل مشاهده کرد. مگر محیط زیست میراث مشترک بشریت نیست؟ بلایی که با ریختن زباله بر سر طبیعت می‌آوریم، چه چیزی کمتر … …