اظهارنظر تازه خسروپناه درباره بی حجابی و کشف حجاب

  آقای دکتر، ضمن سپاس از این که دعوت ما را برای حضور در خراسان پذیرفتید. علاقه مندم برای سوال نخست به موضوع کلی «فرهنگ» در موقعیت امروز بپردازیم. در شرایطی که جامعه با مسائل سخت معیشتی، اقتصادی و تهدیدهای امنیتی و جنگی مواجه است، جایگاه فرهنگ کجاست؟ آیا در این شرایط پرداختن به فرهنگ اولویت دارد یا این که باید آن را به زمان دیگری موکول کرد و آیا حکمران فرهنگی اکنون وظیفه خودش را به درستی انجام می دهد؟

همان‌طور که امام شهید فرمودند، فرهنگ مثل هوا می‌ماند که همه در آن تنفس می‌کنند؛ مثل روحی است که در کالبد جسم ساری و جاری است. اهمیت فرهنگ هم در دوران جنگ بالاست و هم در دوره پساجنگ به نظرم چند برابر می‌شود. در میدان نبرد، ۳۰ درصد ماجرا جنگ نظامی و ۷۰ درصد آن جنگ شناختی، جنگ فرهنگی و جنگ هویتی است. تاریخ ایران را که مطالعه کنید، هر موقع مسئولان از هویت و فرهنگ ایرانی-اسلامی برخوردار بودند، مردم هم همراهی کردند و در آن جنگ‌ها پیروز شدیم و هر جا تهی از این هویت بودیم شکست خوردیم. در همین جنگ تحمیلی اخیر که آمریکا و رژیم صهیونیستی به صورت مستقیم وارد نبرد با ایران اسلامی شدند، اگر این فرهنگ اصیل ایرانی-اسلامی نبود، هرگز آن اتحاد، همدلی و انسجام ملی شکل نمی‌گرفت. مردم به خیابان‌ها آمدند و امدادرسان رزمندگان میدان شدند؛ این اتحاد و همبستگی ثمره مستقیم فرهنگ است. اما متاسفانه وقتی حکمرانان ما با بحران‌ها و مشکلات اقتصادی مواجه می‌شوند، اولین بخشی که به آن بی‌مهری می‌کنند و بودجه‌اش را کاهش می‌دهند یا قطع می‌کنند، بخش فرهنگ است. این یک خطای راهبردی است؛ چراکه اگر فرهنگ عمومی رشد کند، اساساً بسیاری از آسیب‌های اجتماعی و حتی بار اقتصادی دولت کم می‌شود.

البته این را هم بگویم که دستگاه‌های فرهنگی ما متاسفانه دچار جزیره‌ای عمل کردن هستند و گاهی در خدمت جناح‌های سیاسی اصولگرا یا اصلاح‌طلب قرار می‌گیرند. وقتی فرهنگ در خدمت سیاست حزبی قرار گرفت، از سیاست ملی و خدمت به نیازهای واقعی مردم بازمی‌ماند و این یک آسیب جدی است. …