بازار
آمریکا که در سال 2026، ریاستِ دوره‌ای گروه 20 را برعهده دارد، تلاش می‌کند دستور کار این نهاد را بر رشد اقتصادی، امنیت انرژی، تجارت و زنجیره‌های تأمین متمرکز کند؛ اما تحولات سیاسی نشان می‌دهند اقتصاد جهانی را نمی‌توان از رقابت‌های ژئوپلتیک جدا کرد.
این نشست قرار است زمینه‌ساز اجلاسِ ماه دسامبر با حضور سران گروه 20 در میامی باشد، بااین‌حال، حضور وزیر خارجۀ روسیه و غیبتِ نمایندگان اوکراین و آفریقای جنوبی از همان آغاز، بی‌طرفی و توانایی این نهاد برای ایجاد اجماع را با چالش مواجه می‌کنند.
آتلانتا در این برهه آزمون چندجانبه‌گرایی است. آیا گروه 20 می‌تواند کشورهای رقیب را به همکاری حول اهدافِ مشترک ترغیب کند یا اختلافات سیاسی، این اجلاس را به عرصۀ نمایش قدرت تبدیل می‌کند؟ گروه 20 و جایگاهش در نظمِ چندقطبی
گروه 20 در سال 1999 در واکنش به بحران‌های مالی دهۀ 1990، با هدف ایجاد بستری برای گفتوگو میان اقتصادهای بزرگ و قدرت‌های نوظهور تأسیس شد. بحران مالی جهانیِ سال 2008، اهمیت این نهاد را افزایش داد و نشست سران آن به یکی از مهم‌ترین مجامع اقتصادی بین‌المللی تبدیل شد.
اهمیت این گروه از ترکیب اعضایش ناشی می‌شود. آمریکا، چین، هند، ژاپن، روسیه، آلمان، فرانسه، برزیل و دیگر اقتصادهای مهم جهان در کنار اتحادیۀ اروپا و اتحادیۀ آفریقا در این ساختار حضور دارند. این مجموعه بخش عمده‌ای از تولید ناخالص داخلی، تجارت و جمعیت جهان را نمایندگی می‌کند و به همین دلیل، توافق‌هایش بر جهت‌گیری اقتصاد بین‌المللی اثرگذار است. …
