بازار
دوشنبه، سی‌وهفتمین روز جنگ است. صبحی دم‌کرده، با آسمانی پر ابر و باران، از راه می‌رسد. مردان پای لانچر، ۱۰ روز است که در پهن‌دشت وسیعی به نام ابوالفارس ایستاده‌اند. تأمین سوخت لانچرها، هدف‌گیری و شلیک موشک؛ کار‌هایی که برای حفظ سرزمینی به نام ایران ضروری است.
آمریکا و اسرائیل از روز نهم اسفند حملات موشکی به ایران را آغاز کرده‌اند. در پایان سال ۱۴۰۴ و آغاز سال ۱۴۰۵، خاورمیانه و ایران در میانه شعله‌های مقاومت قد علم کرده‌اند. بیگانگان بار دیگر آتش جنگ را برافروختند.
۱۰ مرد ارتش، چندین شبانه‌روز است که زیر باران و در سرمای سوزناک بهار خوزستان مانده‌اند. صدای زوزه جنگنده‌های اسرائیلی لحظه‌ای قطع نمی‌شود. فرمانده، آقای دانا، گروه را به داخل کانال هدایت می‌کند. سعید بارانی، مرد بختیاری و اهل ایذه، پابه‌پای دانا و اسماعیل و محمد می‌دود. یک پایش در چادر تدارکات است و پای دیگرش نزدیک لانچر.
سیستم ردیابی موشک روی هدف قفل می‌شود و تنها یک کلمه راهگشاست؛ فریاد «الله‌اکبر» که به آسمان می‌رسد، موشک از میان ابر‌های رشته‌رشته و آسمان پربارش راه باز می‌کند به سمت اسرائیل، حیفا و تل‌آویو.
تا شعاع صدمتری لانچر، به‌جای گردوخاک، گل‌ولای به هوا برمی‌خیزد. سر تا پای سعید گلی می‌شود. یک لنگه پوتینش میان گودال و چادر تدارکات گم شده است. لنگ‌لنگان راه می‌رود و لکه‌ای از گل کنار شقیقه‌هایش رد انداخته است.
وقتی به اسماعیل، همرزمش، می‌رسد، هنوز خنده‌های مردان پای لانچر تمام نشده که صدای تند و تیز ویزویز پهپاد بلند می‌شود. فرمانده دانا با صدای چیلیک‌چیلیک، پیچ دوربین قناسه را می‌چرخاند. نفسش را حبس می‌کند و ماشه را می‌چکاند. قنداق اسلحه به انحنای شانه‌اش لگد می‌زند و موتور پهپاد با صدایی مهیب از کار می‌افتد؛ پهپاد در گل‌ولای فرو می‌رود.
وانت تدارکات از دل کوره‌راه می‌پیچد و نزدیک می‌شود. سبد نان محلی، خرما و تخم‌مرغ آب‌پز را به دست سعید می‌دهد و سلام اهالی ابوالفارس و رامهرمز را به مردان پای لانچر می‌رساند.
بیسیم صدای خش ممتدی می‌کشد. فرمانده می‌گوید: لانه پر از آب و دانه است. …
