۳۳ مرد زیر ۷۰۰ متر خاک؛ ۱۷ روز بی خبری تا رسیدن آن تکه کاغذ + آلبوم عکس

به گزارش گروه روانشناسی رکنا،  آنچه در اعماق زمین جریان داشت، فقط مبارزه با گرسنگی و تشنگی نبود؛ نبردی بود با تاریکی، انتظار و ترسی که هر ساعت می توانست امید را از بین ببرد. سپس در هفدهمین روز، مته ای که از سطح زمین پایین آمده بود به نقطه ای رسید که همه چیز را تغییر داد. وقتی مته دوباره بالا کشیده شد، تکه کاغذ کوچکی به آن متصل بود. چند کلمه روی آن نوشته شده بود؛ کلماتی که در چند دقیقه سرنوشت یک عملیات نجات و زندگی ده ها خانواده را تغییر داد.

همه چیز با صدای فرو ریختن معدن آغاز شد

پنجم اوت ۲۰۱۰، کارگران معدن مس و طلای سن خوزه در نزدیکی شهر کوپیاپو در شمال شیلی مشغول کار بودند که بخشی از معدن فرو ریخت. حجم عظیمی از سنگ مسیرهای اصلی را مسدود کرد و ۳۳ معدنچی در عمق حدود ۷۰۰ متری زمین گرفتار شدند. فاصله آنها تا سطح زمین آنقدر زیاد بود که رسیدن مستقیم نیروهای امدادی به محل تقریبا غیرممکن به نظر می رسید. معدنچیان در جهانی محبوس شده بودند که گرما، رطوبت، تاریکی و محدودیت منابع در آن هر ساعت اهمیت بیشتری پیدا می کرد. ناسا عمق محل گرفتار شدن آنها را حدود ۲۳۰۰ فوت، معادل تقریبی ۷۰۰ متر، گزارش کرده است.

در نخستین ساعات، هنوز امید وجود داشت که نیروهای امدادی بتوانند از مسیرهای معدن خود را به آنها برسانند. اما تلاش ها با موانع جدی روبه رو شد. مسیرها بر اثر ریزش مسدود شده بودند و هیچ ارتباط مستقیمی با مردانی که در پایین مانده بودند وجود نداشت. خانواده ها بیرون معدن جمع شدند و اردوگاهی که بعدها به اردوگاه امید مشهور شد، به محل انتظار آنها تبدیل شد. هر روزی که می گذشت یک پرسش سنگین تر می شد: آیا آنها هنوز زنده اند؟

زیر زمین، ۳۳ مرد نمی دانستند کسی پیدایشان خواهد کرد یا نه؟

برای معدنچیان وضعیت از این هم دشوارتر بود. آنها نمی دانستند عملیات جست و جو در چه مرحله ای است و نمی توانستند مطمئن باشند مته های امدادی هرگز به محل شان خواهند رسید. غذایی که در اختیار داشتند برای ماندن طولانی مدت در زیر زمین طراحی نشده بود. آنها مجبور شدند ذخایر محدود را به شدت جیره بندی کنند. ناسا گزارش کرده است پیش از پیدا شدن معدنچیان، سهم روزانه بعضی از آنها به حدود یک قاشق ماهی تن و مقدار کمی شیر رسیده بود و پس از ۱۷ روز بسیاری از آنها به مرحله خطرناک گرسنگی نزدیک شده بودند. …