اگر فرصت حضور در مسابقات بین‌المللی بیشتری داشتم نتیجه متفاوتی در ناگویا می‌گرفتم

هنگامه هادیانی با حضور در تحریریه ایسنا، اظهار کرد: خواهرم در ژیمناستیک فعالیت می‌کرد و قهرمان کشور بود. هفت ساله که بودم، خواهرم تازه ژیمناستیک را شروع کرده بود و با دیدن او به این رشته علاقه‌مند شدم. انتخاب ژیمناستیک تصمیم خودم بود؛ حتی خانواده تا حدودی نسبت به آینده این رشته تردید داشتند، اما من با علاقه و اصرار ژیمناستیک را ادامه دادم.

وی با بیان اینکه هیچ‌گاه نمی‌خواهم تیم ملی ژیمناستیک را رها کنم، ادامه داد: در این ۶ ماه اخیر که تیم ملی ژیمناستیک بانوان شکل گرفت، از ابتدا در تیم ملی حضور داشتم و در این مدت تلاش زیادی کردم. بعد از این همه سال به این نقطه رسیده‌ام و اصلاً نمی‌خواهم ژیمناستیک و تیم ملی را کنار بگذارم.

اولین بانوی اعزامی مسابقات آسیایی ژیمناستیک پس از انقلاب در پاسخ به این پرسش که اگر به هفت‌سالگی برگردید، باز هم ژیمناستیک را انتخاب می‌کنید، بیان کرد: بله، قطعاً ژیمناستیک را انتخاب می‌کنم؛ چراکه ژیمناستیک را خیلی دوست دارم و فکر نمی‌کنم بتوانم رشته دیگری را جایگزین آن کنم.

وی درباره احساس خود در رابطه با اینکه به‌عنوان نخستین زن ژیمناست هنری ایران که پس از انقلاب در مسابقات آسیایی شرکت کرده است، گفت: احساس بسیار خوبی داشتم. در کنار هیجان، استرس هم وجود داشت؛ چراکه مسئولیت سنگینی بر دوشم بود. من اولین دختری بودم که پس از انقلاب در این رقابت‌ها شرکت می‌کردم و احساس می‌کردم باید راه را برای دختران دیگر باز کنم و نماینده خوبی برای ایران و ژیمناستیک کشور باشم. این مسئولیت سنگین بود، اما احساس خوبی از رسیدن به هدفم داشتم.

سطح رقبای آسیایی در رشته ژیمناستیک بسیار بالا بود

هادیانی درباره تفاوت خود با سایر رقبای آسیایی در ناگویا، تصریح کرد: تفاوت‌ها بسیار زیاد بود. بسیاری از رقبای ما از سنین ۱۰ سالگی یا حتی زودتر در مسابقات بین‌المللی شرکت کرده بودند و تجربه رقابت در سطح بالا را داشتند. آن‌ها با تجهیزات مناسب و در شرایط تمرینی خوبی فعالیت می‌کردند، اما ما چنین شرایطی نداشتیم. …