جهانی که جلوی چشم ما پنهان است؛ فناوری چه چیزهایی را می تواند ببیند؟

عصر ایران - چشمان انسان فقط بخش بسیار کوچکی از جهان اطرافش را می بینند. آنچه ما به عنوان «نور» می شناسیم، تنها قسمت محدودی از طیف گسترده امواج الکترومغناطیسی است و بسیاری از سیگنال ها و پدیده هایی که در اطراف ما جریان دارند، برای چشم غیرمسلح کاملا نامرئی هستند.

با این حال، فناوری راه هایی برای آشکار کردن بخشی از این جهان پنهان پیدا کرده است. دوربین های فروسرخ می توانند گرمای اجسام را به تصویر تبدیل کنند، سامانه های لیدار (LiDAR) می توانند عوارض زمین را در زیر پوشش متراکم جنگل آشکار کنند و دوربین های ابرطیفی قادرند تفاوت میان موادی را تشخیص دهند که برای چشم انسان تقریبا یکسان به نظر می رسند.

حتی امواج رادیویی نیز می توانند اطلاعاتی درباره حرکت انسان در اختیار ما قرار دهند و آشکارسازهایی مانند آیس کیوب (IceCube) در اعماق یخ های قطب جنوب، ذراتی بسیار دشوار برای شناسایی به نام نوترینو را که از اعماق فضا به زمین می رسند، ثبت می کنند.

در واقع، هیچ کدام از این فناوری ها دقیقا مانند چشم انسان نمی بینند. آنها سیگنال هایی را دریافت می کنند که چشم ما برای تشخیص آنها ساخته نشده است و سپس این اطلاعات نامرئی را به تصویر، نقشه یا داده ای قابل فهم تبدیل می کنند.

دیدن گرما با دوربین های فروسرخ

چشم انسان برای دیدن نور مرئی طراحی شده است، اما هر جسمی که دمایی بالاتر از صفر مطلق داشته باشد، انرژی را به شکل تابش فروسرخ منتشر می کند. دوربین های حرارتی و فروسرخ می توانند این تابش را دریافت کرده و تفاوت های دمایی را به تصویر تبدیل کنند.

به همین دلیل، در یک تصویر حرارتی می توان گرمای بدن انسان، موتور خودرو، تجهیزات صنعتی یا حتی نقاط داغ یک ساختمان را مشاهده کرد؛ حتی زمانی که نور مرئی بسیار کم است یا اصلا وجود ندارد.

البته تصویر حرارتی همان چیزی نیست که چشم انسان در نور معمولی می بیند. این دوربین در واقع الگوی تابش حرارتی را ثبت می کند و آن را به شکلی بصری نمایش می دهد. کشف عوارض زمین زیر پوشش جنگل

لیدار یا «آشکارسازی و فاصله یابی با نور» از پالس های لیزر برای اندازه گیری فاصله استفاده می کند. سامانه، زمان رفت و برگشت پالس های لیزری را ثبت می کند و از این داده ها برای ساخت مدل سه بعدی از محیط استفاده می شود. …