به خانه برمی‌گردیم!

به تازگی اخباری درباره حمایت‌های نوین سعودی‌ها از «احمد الشرع» با نام تکفیری «ابومحمد الجولانی»، حاکم خودخوانده سوریه به گوش می‌رسد. حمایت‌هایی که قرار نیست صرفاً در مرحله حمایت باقی بماند و باید به یک بده‌بستان میدانی تبدیل شود. گزارش‌ها می‌گویند قرار است رژیم سعودی برای مهار مبارزان یمنی و کاستن از حجم پیروزهای آن‌ها، به نیروهای تکفیری تحت فرماندهی جولانی تکیه کند؛ نیروهایی که عمری تغذیه مادی، اطلاعاتی و عقیدتی آن‌ها برعهده رژیم ریاض بوده ‌است و حالا باید همه آن حمایت‌ها را با حضور میدانی در یمن جبران کنند. البته جولانی ادعا می‌کند این رابطه برای بهبود شرایط اقتصادی سوریه و بحران ناشی از جنگ داخلی این کشور شکل گرفته؛ اما اظهر من الشمس است که چنین نیست! مروری بر تاریخ روابط جبهةالنصره و شخص جولانی با سازمان‌های اطلاعاتی رژیم سعودی، پرده از این ارتباط برمی‌دارد و نشان می‌دهد رژیم ریاض به دنبال استفاده از نیروهای تکفیری تولید شده در خارج از مرزهای عربستان برای حل معضلی است که گریبان ریاض را گرفته و گلوی سعودی‌ها را می‌فشارد. اینکه آیا چنین انتخابی مؤثر خواهد بود یا نه، موضوع نوشتار ما نیست؛ اما می‌توان با مرور تاریخ دو دهه گذشته به اصل و اساس روابط میان جولانی و گروهش با رژیم سعوی پی برد؛ روابطی که درک آن‌ها می‌تواند در شناخت رویکرد رژیم ریاض در این برهه زمانی مؤثر باشد. پیوندی که در سکوت شکل گرفت

هنگامی که در اواخر سال ۲۰۱۱ و اوایل سال ۲۰۱۲ نام «جبهة‌النصره» به عنوان شاخه القاعده در سوریه بر سر زبان‌ها افتاد، هیچ ناظری تصور نمی‌کرد این گروه کوچک، در کمتر از یک دهه به بازیگر اصلی در میان مخالفان بشار اسد تبدیل و در نهایت، موفق به تصاحب قدرت شود؛ اما آنچه در تحلیل‌های رسمی و رسانه‌ای غالباً نادیده گرفته می‌شود، نقش تعیین‌کننده عربستان سعودی در شکل‌گیری، تقویت و در نهایت صعود این گروه به قدرت است. این مقاله با تکیه بر گزارش‌های موجود نشان می‌دهد چگونه ریاض نه تنها از نظر مالی و لجستیکی؛ بلکه در سطح عقیدتی و شبکه‌سازی، زمینه‌های رشد جبهة‌النصره را فراهم آورد و ابومحمد جولانی را از یک فرمانده میدانی گمنام به بازیگری بدل کرد که امروز در دمشق قدرت را در دست دارد. بندر بن سلطان: معمار پروژه جولانی …