یکی از فعالان درپیت اپوزیسیون می‌گوید اپوزیسیون نه نیچه و هایدیگر و پوپر و کانت دارد و نه بیسمارک و نه لینکلن و آیزنهاور و ژنرال دوگل، باید با همین سرکرده‌های فعلی اپوزیسیون ساخت و اعتراضی هم نکرد.

کنار گذاشتن بیسمارک توسط ویلهلم دوم، فقط تغییر یک صدراعظم نبود بلکه تغییر منطق سیاست خارجی آلمان بود. در واقع، آلمان از رئالیسم بیسمارکی به نوعی شبه‌امپریالیسم پالمرستونی بدون پشتوانۀ جغرافیایی مناسب لغزید؛ نوعی تقلید از بریتانیا، بدون داشتن موقعیت بریتانیا.

یکی از ویژگی‌های برجستۀ بیسمارک، توانایی دیپلماتیک و استراتژیک او بود. مهارت او در ترکیب جنگ محدود و دیپلماسی پیچیده باعث شد که هیچ نیروی خارجی‌ای نتواند به راحتی بر پروس غلبه کند و جایگاه بیسمارک به عنوان سیاستمداری بی‌بدیل تثبیت شود. سیاست خارجی او مبتنی بر واقع‌گرایی، تعادل بین قدرت‌ها و پیش‌بینی …