روزنامه کیهان نوشت: برای پاسخ گزینه‌های متعددی قابل تصور است، اما شاید بتوان آن را در سه گزینه خلاصه کرد؛ با تنگ گرفتن عرصه جنگ به دشمن از طریق فشار بر حساسه‌هایی که دشمن از آنها هراس دارد؛ مثل وارد کردن تلفات زیاد و فشار بر بازار مالی آمریکا و زدن زیرساخت‌های حیاتی دولت‌هایی که برنامه‌ریزی، هدایت عملیاتی و حتی تهاجم علیه ایران از خاک آنها صورت گرفته و در آینده هم هر تهاجم نظامی امنیتی علیه ایران از خاک و آب و آسمان آنها صورت خواهد گرفت. این راهکار مبتنی بر تشدید جنگ از سوی جمهوری اسلامی است.
راهکار دوم دیپلماسی است به این معنا که بر جنگ در همین وضعیتی که هست، نقطه پایان بگذاریم و با مذاکرات یا تبادلات مستقیم و غیرمستقیم پیام، روابط و مسائل آینده ایران و آمریکا را تنظیم نماییم به گونه‌ای که دشمنی میان دو کشور در روندی کنترلی و کاهشی قرار گیرد. این گزینه با این پیش‌فرض همراه است که استقامت ایران در دو جنگ و دستاورد‌های نظامی ایران که پدیده‌ای جدید در مناسبات دو کشور می‌باشد، آن‌چنان ظرفیتی ایجاد کرده که بر خلاف دوره‌های پیشین، دشمن آماده تن دادن به مذاکرات دوجانبه است این پیش‌فرض با واقعیت فاصله بسیار دارد و دشمن نشان داده است که از مذاکره برداشت تسلیم دارد!
راهکار سوم استفاده از ظرفیت قدرت‌ها برای پایان یافتن جنگ و دستیابی به تضمین‌های لازم توافق است. منطق این راهکار این است که در جایی که یک طرف نزاع چند قدرت بزرگ هستند، گفت‌وگوی مبتنی بر عدالت و انصاف شکل نمی‌گیرد و در نهایت منافع قدرت‌های بزرگ غلبه می‌کند و تهدید علیه قدرت متوسط به‌طور اساسی از بین نمی‌رود. پس راهکار این است که در حل‌وفصل جنگ، قدرت‌های بزرگ -در این‌جا روسیه و چین- دخالت داده شوند و مسئله در یک روند بین‌المللی حل‌وفصل شود. این موضوع پیچیده‌ای است و اطمینان‌آور نیست چرا که حل‌وفصل در فضای بین‌المللی، ناظر به حل مسئله مطابق با الگو و منافع قدرت‌های بزرگ است.
با توجه به آنچه گفته شد جمهوری اسلامی باید با کاربست مجموعه‌ای از توانمندی‌ها اولاً هرچه سریع‌تر از شرایط کنونی -نه جنگ، نه صلح و به عبارت درست‌تر جنگ کم‌شدت- خارج شود و ثانیاً به بازدارندگی حداکثری یا مطلق برسد. خب این ترکیب چیست؟ …
دانلود از کافه بازار
