این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد پویا / سرویس نفت و انرژی - در اقتصاد ایران، بنزین فقط یک کالای مصرفی نیست؛ بخشی از منابع ملی هر روز در باک خودروها مصرف میشود و همزمان هزینههای سنگینی را به دولت، خانوار، شبکه حملونقل، محیطزیست و حتی تجارت خارجی تحمیل میکند. وقتی درباره مصرف بالای سوخت صحبت میشود، معمولاً نگاهها به قیمت بنزین، سهمیهبندی، قاچاق یا رفتار مصرفکنندگان میرود، اما یک پرسش بنیادی کمتر مطرح میشود: چرا بخشی از منابعی که امروز برای تأمین سوخت هزینه میشود، مستقیماً برای کاهش مصرف سوخت سرمایهگذاری نشود؟ حسین قیدر / این پرسش ساده میتواند آغاز یک تغییر بزرگ باشد. اگر به جای آنکه تمام سیاست انرژی حول افزایش یا کاهش قیمت بنزین بچرخد، بخشی از منابع حاصل از مصرف سوخت به نوسازی ناوگان، توسعه خودروهای کممصرف و بهویژه خودروهای هیبریدی اختصاص پیدا کند، امکان آن وجود دارد که هزینه امروز به سرمایهگذاری برای کاهش هزینههای فردا تبدیل شود.فرض کنید به جای پرداخت تمام منابع برای تأمین بنزین مصرفی خودروهای پرمصرف، بخشی از آن به شکل مستقیم یا غیرمستقیم صرف جایگزینی خودروهای قدیمی و پرمصرف با خودروهای هیبریدی شود. در چنین مدلی، دولت میتواند برای بخشی از جامعه که توان خرید خودروهای کممصرف را ندارد، تسهیلات بلندمدت، یارانه هدفمند یا حتی در شرایط خاص، کمکهزینه قابلتوجه برای خرید خودرو در نظر بگیرد. هدف چنین سیاستی نه توزیع رایگان خودرو به شکل بیهدف، بلکه تبدیل هزینه جاری انرژی به سرمایهگذاری برای کاهش دائمی مصرف است.خودروهای هیبریدی نیز یک فناوری واحد با یک میزان مصرف ثابت نیستند و مصرف واقعی آنها به مدل، وزن خودرو، نوع موتور، شرایط رانندگی و استاندارد آزمایش بستگی دارد. بنابراین ارقام بسیار پایین مصرف سوخت باید با دقت و بر اساس مشخصات فنی واقعی بررسی شوند. با این حال، اصل اقتصادی ماجرا مستقل از یک عدد خاص است: هرچه مصرف سوخت یک خودرو کمتر باشد، نیاز آن به بنزین کمتر و ظرفیت صرفهجویی آن بیشتر خواهد بود.هزینهای که میتواند سرمایهگذاری شود …



































































































































































