آنچه امروز در بخشی از فضای رسانهای آمریکا درباره جمهوری اسلامی ایران مشاهده میکنیم، از همین منظر قابل تحلیل است. پرسش اساسی این است: چگونه میتوان رسانهای را حرفهای و مستقل دانست که بدون ارائه شواهد معتبر و قابل راستیآزمایی، ایران را دارای سلاح هستهای معرفی میکند و حتی موجودیت ایالات متحده را در معرض تهدید ایران قرار میدهد؟ آیا وظیفه روزنامهنگاری، تفکیک واقعیت از ادعا، بررسی اعتبار منابع و مطالبه شواهد نیست؟ چگونه ادعایی که هنوز اثبات نشده است، در برخی روایتهای رسانهای چنان بازنمایی میشود که گویی با یک واقعیت قطعی مواجهیم؟
این مسأله صرفاً یک خطای رسانهای نیست؛ بلکه باید آن را در چارچوب جامعهشناسی سیاسی و مفهوم «امنیتیسازی» فهم کرد. امنیتیسازی فرآیندی است که طی آن یک اختلاف سیاسی یا موضوع مورد مناقشه، به تهدیدی وجودی تبدیل میشود تا اقدامات فوقالعاده در برابر آن توجیهپذیر جلوه کند.
هنگامی که ایران به عنوان تهدیدی علیه موجودیت آمریکا معرفی میشود، عملاً زمینه ذهنی لازم برای پذیرش تحریمهای بیشتر، فشارهای بینالمللی و حتی تجاوز نظامی فراهم میشود. در این چارچوب، رسانه میتواند از جایگاه ناظر قدرت به ابزار تولید مشروعیت برای اعمال قدرت تبدیل شود. تفاوت میان فناوری هستهای، غنیسازی اورانیوم و ساخت سلاح هستهای، تفاوتی بنیادین است که نمیتوان آن را با بازیهای زبانی و تبلیغات سیاسی نادیده گرفت. …


دانلود از کافه بازار






























































