خبرگزاری تسنیم ـ فاطمه نیازی| در عمق لایههایی که قرنها خاکستر زمان و تپش نبض کوهها را در خود فرو بردهاند، مفرغ زاده شد. در آنجا که آتش با خاک آمیخت، و عرق دستان انسانی بینام با نور خاموش کورهای نخستین درهم تنید، نخستین نطفه مفرغ در زاگرس بسته شد.
لرستان مفرغ را نه چون یک شیء، که چون صدایی از گذشته زخمیاش بهدنیا آورد. مفرغ لرستان تجسمی است از گفتوگوی زمین با انسان، آلیاژی که در زهدان زمان آغشته به اسطوره و آیین شد، نه صرفاً فلزی برای خنجر یا پیکرهای برای تزیین، بلکه جوهرهای برای نوشتن بیکلمه تاریخ؛ برای آفرینش ایمان، هویت و خیال.
در صخرههایی که آسمان را لمس میکردند، کانیهای مس و قلع با اشارات باد و باران دگرگون شدند. انسان با دستان سیاه و چشمانی براق این نوزادان مذاب را از شعلهها بیرون کشید، نخست جامی کوچک، سلاحی ساده، یا زیوری برای جسد؛ اما اندکاندک، فرم، معنا و آیین در این آلیاژ دمیده شد. مفرغ لرستان نهفقط نتیجه ذوب فلز، که حاصل جوشیدن اسطوره در دهانه آتشفشان خِرد مردمانی کوهنشین بود.
اینجا در گهواره خاکهای سرخ و طلایی، برنز صیقل نمیخورد، بلکه زاده میشد. مفرغهای لرستان چونان جنینهایی بودند در کیسههای زمان، پیچیده در رسوبات، در آغوش گورها، منتظر بیدار شدن. زهدان زاگرس با انحنای صخرههایش، با رگهای سرخ و کبود فلز، با رطوبت هزارسالهاش، مادری کرد برای زایش هنر.
هزاران اثر لرستان اکنون در موزههای لوور، بریتیش میوزیوم، متروپولیتن، و موزه سنپترزبورگ پراکندهاند، بیریشه، بیکلام، چون فرزندی که زبان مادریاش را فراموش کرده است. در همین نقطه است که سخن از سرنوشت یک تمدن، از مرزهای تاریخ باستان فراتر میرود. در هفتم آوریل 2026، دونالد ترامپ در شبکه اجتماعی تروث سوشال نوشت: «یک تمدن کامل امشب خواهد مرد و هرگز باز نخواهد گشت.»، او در ادامه افزود که نمیخواهد چنین اتفاقی رخ دهد، اما احتمالاً رخ خواهد داد. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































