سنگاپور؛ غولی از لی‌لی‌پوت

سنگاپور، به‌عنوان کشوری کوچک در بخشی پرآشوب از جهان، پا به عرصه هستی گذاشت. لی در جمع استاد‌ان هاروارد نه به دنبال درخواست کمک بود و نه توسل به فضیلت، بلکه دستیابی به دوام اقتصادی و امنیت را هدف و استراتژی اصلی خود تعریف ‌کرد. ماجرای سنگاپور، ماجرای سر برآوردن و صعود سرزمینی است که مردمانش نه تاریخ و زبان و هویت مشترک داشتند، نه دارای منابع زیرزمینی مانند نفت و گاز بودند. معجزه‌ «لی» چیست و چگونه توانست سنگاپور را به یکی از «ببر»های آسیا و یکی از کشورهای پیشرفته در جهان تبدیل کند؟ فقط کافی است جست‌وجویی کوتاه در اینترنت داشته باشید تا شاخص‌های توسعه، رفاه، بهداشت و... را در این کشور ببینید که با بسیاری از غول‌های اقتصادی دنیا برابری می‌کند. سنگاپور می‌تواند الگویی از «مدیریت» را برای کشورهای درحال‌توسعه به نمایش بگذارد. اما بگذارید در این مجال کوتاه، نگاهی گذرا و فشرده به سنگاپور داشته باشیم.

سنگاپور کوچک‌ترین کشور جنوب شرقی آسیا و در شبه‌جزیره‌ مالایا واقع است. این کشور کوچک تاریخی به‌مراتب بزرگ دارد. روزگاری مستعمره‌ بریتانیا بود، بعد به اشغال ژاپن درآمد. در سال۱۹۶۳ عضوی از فدراسیون مالزی شد و دو سال بعد از آن جدا شد. مدتی هم با اندونزی درگیر شد. بااین‌حال، قدرت انگلیسی‌ها چربید و این جزیره زیر حاکمیت بریتانیا قرار گرفت. در شرایطی که قدرت‌های قرن بیستم (بریتانیا، چین و ژاپن) چشم طمع به این جزیره‌ کوچک داشتند، «لی» هدایت سنگاپور را به دست گرفت. این جزیره دارای تنوع قومیتی گسترده‌ای است که در آن قومیت‌های هندی، چینی، مالایایی اکثریت را دارند. ۷۵درصد از مردم این دولت-شهر به گویش‌های مختلف چینی، ۱۴درصد به زبان مالایی و ۸درصد به تامیلی صحبت می‌کنند. این دولت-شهر خشونت‌های «بینا قومیتی» گسترده‌ای را هم به جان خرید تا جایی که نزدیک بود از هم بپاشد. …