معماری گذشته ایران را نیز نباید صرفاً مجموعهای از شکلها و تزئینات قابل تقلید دانست. حیاط مرکزی، ایوان، نحوه استقرار اتاقها، توجه به محرمیت، ارتباط خانه با کوچه و همسایگی، هر یک پاسخی به مجموعهای از شرایط محیطی و اجتماعی بودهاند. شناخت اقلیم، جهت تابش آفتاب، جریان هوا، دسترسی به آب و مصالح در دسترس، در کنار شیوه زندگی خانواده، روابط اجتماعی و مفهوم حریم، بهتدریج در ساختار خانه و محله بازتاب یافته است. این عناصر حاصل تصمیمهای پراکنده و صرفاً زیباییشناختی نبودند؛ پشت آنها دانشی انباشته و تجربهای تاریخی قرار داشت که نسلهای مختلف در زندگی و ساختن به دست آورده و منتقل کرده بودند.
میتوان این توانایی را نوعی «اهلیت» دانست؛ اهلیت جامعه برای شناخت محیط زندگی خود، انطباق با ویژگیهای آن و تبدیل این شناخت به شیوههای سکونت، ساختوساز و سازماندهی فضای زندگی. اهلیت فقط مهارت معمار یا توانایی فنی سازندگان نیست. موضوع، ظرفیت جمعی جامعه برای فهم رابطه میان انسان، محیط طبیعی، مناسبات اجتماعی و فضای ساختهشده است. جامعهای که از این ظرفیت برخوردار است، میتواند با تغییر شرایط و نیازها، شیوههای تازهای برای زندگی پدید آورد، بیآنکه پیوند خود را با تجربه تاریخی و ویژگیهای سرزمینیاش از دست بدهد. …


دانلود از کافه بازار



















![[امیر حیدری] مطالبه کیفیت در خدمات درمانی](/news/u/2026-11-21/ettelaat-o71t6.jpg)








































