براساس این گزارش، یک پیراهن پلیاستری که در سال ۱۹۹۰ دور انداخته شده، ممکن است هنوز هم در حال آزاد کردن میکروپلاستیک باشد.
بیشتر پژوهشها درباره آلودگی صنعت مد با میکروپلاستیک، بر ذراتی متمرکز بودهاند که پارچههای مصنوعی در کارخانهها و هنگام شستوشو آزاد میکنند. اما Earth Action در گزارش تازهای با عنوان «بمب ساعتی میکروپلاستیکها» برآورد میکند میزان انتشار سالانه میکروپلاستیک از لباسهای مصنوعی دورریختهشده، از ۲۲۸ هزار تن در سال ۲۰۰۰ به ۸۷۸ هزار تن در سال ۲۰۲۴ رسیده است.
پژوهشگران برآورد میکنند در سال ۲۰۱۹، لباسهای مصنوعی دورریختهشده چهار تا هشت برابر بیشتر از مجموع فرایند تولید پارچه و شستوشوی خانگی، میکروپلاستیک آزاد کردهاند. البته این مقایسه، دورههای زمانی و مسیرهای متفاوت ورود آلودگی به محیطزیست را دربرمیگیرد. برآورد مربوط به تولید و شستوشو فقط الیافی را محاسبه میکند که در همان سال از لباسهای تولیدشده یا شستهشده وارد آب شدهاند. در مقابل، برآورد مربوط به دورریز، انتشار آلودگی در خاک، هوا و آب از لباسهایی را در نظر میگیرد که طی چند دهه دور انداخته شدهاند.
این یافتهها برای صنعت مد اهمیت ویژهای دارد؛ چراکه این صنعت به الیاف مصنوعی وابستگی زیادی دارد. براساس گزارش «Textile Exchange»، الیاف مصنوعی در سال ۲۰۲۴ حدود ۶۹ درصد از تولید جهانی الیاف را تشکیل دادهاند. بنابراین، برای برندهایی که میخواهند با جایگزینی مواد بازیافتی اثرات محیطزیستی خود را کاهش دهند، مسئله فقط به منبع تأمین مواد اولیه محدود نمیشود. «ژولین بوشر»، مدیر این پژوهش در Earth Action، به «SFF» گفته است: «لباسی که از پلیاستر بازیافتی تولید شده باشد، پس از دورریز همچنان خرد و تجزیه میشود و ذرات ریز پلاستیکی آزاد میکند؛ درست مانند لباسی که از پلیاستر نو ساخته شده است. بنابراین هدف باید کاهش حجم لباسهای پلیاستری باشد که از ابتدا به زباله تبدیل میشوند و اطمینان از اینکه لباسهای دورریختهشده در محلهای رهاسازی کنترلنشده انباشته نشوند.» آنچه در محاسبات برندها جا مانده است …


دانلود از کافه بازار




































































































































![[امیر حیدری] مطالبه کیفیت در خدمات درمانی](/news/u/2026-11-21/ettelaat-o71t6.jpg)



























