از داخل خانه صدای کوکب خانم هوار می شود روی سرش. کوکب خانوم می دود توی تراس و می گوید:
آقا زبونم لال یه چیزی شده
پیرمرد می ترسد همان شده باشد که نباید سراسیمه می پرسد: بگو چی شده کوکب
کوکب می گوید: آقا بفرمایید داخل پای تلفن هستن هنوز
پیرمرد عصا زنان تمام زورش را می زند به تلفن می رسد
حرف آن طرف تلفن خیلی تخت و بی حاشیه بیان می شود:
شهین دخت خانوم توی تصادف به رحمت خدا رفته است.
پادکست را اینجا بشنوید
پیرمرد به قامت در هم شکسته کوکب در چهارچوب طاقی درب نگاهی می اندازد.
به احمد بگو بیاد باید بریم.
پیرمرد توی گردابی از خاطرات فرو می رفت.
اول از همه یاد مادرش افتاد قمرتاج خانوم . یادش آمد بهترین دقایق عمرش در بچگی تماشای پنهانی مادرش در هنگام کتاب خواندن بود. .وقتی مادرش به صدایش بالا و پایین می داد و متن کتاب را می خواند و گاهی با کلام بلند برای شخصیت های کتاب دلسوزی می کرد و معمولا هم مچ بچه اش را می گرفت:
همایون بیا ببینم هزار بار بهت نگفتم کار درستی نیست قایم شدن و پاییدن مردم.
خیلی سال گذشت تا یه بار به یاد کودکی نظاره گر پنهانی مادر بود که در صندلی راحتی اش رادیو گوش می داد. چه قدر از خدا در آن موقع خواست تا مادر به حرف بیاید اما امان از یک کلمه. پس بیخود می گویند تنها صداست که می ماند.
همیشه خودش را لعنت می کرد که چرا شهامت این را نیافت از مادرش بپرسد آیا او را بخشیده که دانشگاه نرفت و کار و بار را ترجیح داد. حاضر بود زندگیش را می داد و می توانست این سوال را مادرش بپرسد.
یک بار حرف دلش را به همسرش شهین دخت خانوم زده بود و او گفته بود: این همه آدم را سر مزارع گذاشتی سر کار و این همه کتاب دادی دست مردم تازه بماند کار پرورشگاه. قمرتاج خانوم اگه بود فقط قربون صدقه ات می رفت. خدابیامرزتش …
دانلود از کافه بازار
