بازار
به گزارش فرارو به نقل از گاردین، ارتباط کلامی در تعاریف بنیادین علوم اجتماعی، پدیده‌ای تعاملی، چرخشی و مبتنی بر کنش متقابل است؛ فرآیندی که در آن طرفین به تناوب در جایگاه فرستنده و گیرنده پیام قرار می‌گیرند و معنا را در بستری مشترک خلق می‌کنند.
با این حال، مشاهدات رفتاری و پیمایش‌های اجتماعی معاصر نشان می‌دهند تعاملات روزمره به‌طور فزاینده‌ای به سمت رفتارهای انحصارطلبانه کلامی، نادیده‌انگاری مرزهای توجه مخاطب و غلبه میل به شنیده شدن بر توانایی شنیدن سوق یافته‌اند. ریشه‌یابی این تحول نشان می‌دهد فناوری‌های نوین ارتباطی، الگوهای سنتی تبادل کلام را مختل ساخته و زمینه‌ساز تثبیت الگوهای نامتقارن در روابط انسانی شده‌اند. ریشه‌های نظری «خودشیفتگی کلامی» و اثرات فناوری
مفهوم جامعه‌شناختی تسلط بر مکالمه نخستین‌بار در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی ذیل عنوان «خودشیفتگی کلامی» صورتبندی شد. این نظریه تبیین می‌کند چگونه سوژه‌ها در بافت ارتباطی، با اتخاذ تاکتیک‌های کلامی گوناگون، تلاش می‌کنند کانون توجه عمومی را منحصراً به سمت دغدغه‌ها، تجارب یا عواطف شخصی خویش هدایت کنند. در حالی که در دهه‌های گذشته این پدیده عمدتاً در قالب یک ویژگی شخصیتی منفرد بررسی می‌شد، در زمانه کنونی به یک عارضه ساختاری در فرهنگ ارتباطی تبدیل شده است.
روان‌درمانگران و پژوهشگران ارتباطات بر این باورند که گذار از مکالمات همزمان تلفنی یا حضوری به سمت تبادل فایل‌های صوتی ضبط شده و پیام‌های متنی در پیام‌رسان‌ها، سهم چشمگیری در تشدید این روند داشته است. ارسال پیام‌های صوتی در عمل، مجموعه‌ای از تک‌گویی‌های پی‌درپی و بدون وقفه ایجاد می‌کند. …
