کنترل سیاسی بر دانشگاه‌های چین پدیده‌ای تازه نیست، اما از سال ۲۰۱۲ به بعد، این کنترل‌ها در چارچوبی گسترده‌تر و نظام‌مندتر از امنیت ملی بازتعریف شده‌اند. پس از آغاز اصلاحات اقتصادی و گشایش چین در سال ۱۹۷۸، فضای دانشگاهی در دهه ۱۹۸۰ تا اندازه‌ای بازتر شد و امکان بحث درباره اصلاحات سیاسی افزایش یافت؛ هرچند مخالفت مستقیم با حزب همچنان محدود بود. اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در سال ۱۹۸۹ و سرکوب خونین آن، به این دوره نسبی گشایش پایان داد.
در دهه‌های بعد، آموزش عالی چین نیز گسترش چشمگیری پیدا کرد. بر اساس داده‌های نقل‌شده در پژوهشی منتشرشده در مجله Critical Studies in Education با عنوان «امنیتی‌سازی دانشگاه: درس‌هایی از چین در دوران شی جین‌پینگ»، نرخ ناخالص ثبت‌نام در آموزش عالی این کشور از ۷٫۶ درصد در سال ۲۰۰۰ به ۲۳٫۳ درصد در سال ۲۰۰۹ و ۷۴٫۸ درصد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافت.
یکی از محورهای مهم این تحول، پیوند دادن ایدئولوژی با امنیت ملی است. سند شماره ۹ که در سال ۲۰۱۳ مطرح شد، هفت مفهوم را که منشأ غربی برای آنها در نظر گرفته شده بود، تهدیدهایی برای نظام سیاسی چین معرفی می‌کرد: دموکراسی قانون اساسی، ارزش‌های جهان‌شمول، جامعه مدنی، نئولیبرالیسم، آزادی مطبوعات، زیر سؤال بردن روایت رسمی حزب از تاریخ چین و زیر سؤال بردن ماهیت سوسیالیستی حکومت. این سند نشانه‌ای از تقویت رویکردی بود که بر اساس آن، برخی ایده‌های سیاسی و اجتماعی به دلیل ارتباط‌دادن آنها با غرب، تهدیدهایی ایدئولوژیک تلقی می‌شدند.
پژوهش منتشرشده در کریتیکال استادیز این اجوکیشن این تحولات را با مفهوم «امنیتی‌سازی در موج دوم» بررسی می‌کند؛ چارچوبی که علاوه بر سخنان و مواضع رسمی، به رویه‌های عادی و روزمره‌ای توجه دارد که به تثبیت نگاه امنیتی کمک می‌کنند. …
دانلود از کافه بازار
