بازار
راضیه‌ای که همه‌چیز را عوض کرد
بیات پیش از «جدایی نادر از سیمین» بازیگر تازه‌کاری نبود. تئاتر را تجربه کرده بود، دوره‌های بازیگری مؤسسه کارنامه را پشت سر گذاشته و در «یک مشت پر عقاب»، «بی‌گناهان» و «بانو» جلوی دوربین رفته بود. سینما را هم با «مقلد شیطان» تجربه کرد، اما همه اینها مقدمه اتفاقی بود که سال ۱۳۸۹ رخ داد. اصغر فرهادی نقش راضیه را به او سپرد و ناگهان بازیگری که هنوز ستاره نبود، وسط یکی از مهم‌ترین فیلم‌های سینمای ایران قرار گرفت. بیات راضیه را با مجموعه‌ای از اضطراب‌های کوچک ساخت؛ نگاه‌های نگران، بدن همیشه تحت فشار، تردید، ترس و خشمی که هیچ‌وقت کاملا رها نمی‌شد. نتیجه آن‌قدر درخشان بود که کنار لیلا حاتمی، شهاب حسینی و پیمان معادی گم نشد.
«جدایی» راهی اسکار شد و بیات نیز همراه گروه بازیگران زن فیلم خرس نقره‌ای برلین را گرفت. جوایز دیگری هم رسیدند، اما اتفاق مهم‌تر ساخته شدن یک اعتبار بود: ساره بیات حالا بازیگری جدی به حساب می‌آمد.این اعتبار در «فصل فراموشی فریبا»، «ناهید»، «آااادت نمی‌کنیم»، «بیست‌ویک روز بعد» و حتی تجربه متفاوت «محمد رسول‌الله» ادامه پیدا کرد. «ناهید» یکی از نقاط مهم همین دوره است. بیات آنجا نشان داد می‌تواند مرکز یک درام زنانه باشد و شخصیت را روی مرز استیصال، عشق، خشم و مقاومت نگه دارد.
زنی که زیادی رنج کشید! …
