آیا این تحولات نشانۀ بازگشتِ جهان به عصر انقلابهاست؟ کشورهای توسعهیافته شاهد بحرانهای اقتصادی، فرسایشِ اعتماد سیاسی و ناتوانی دولتها در پاسخگویی به مطالباتی هستند که گاه تا تغییر دولت پیش میروند. شاید تعبیر «کارمای تاریخی» در وصف بازگشت پیامدهای امپریالیستیِ قدرتهای بزرگ جذاب باشد، اما تاریخ نه سازوکاری برای مجازاتِ دولتها دارد و نه تضمینی برای توزیعِ عادلانۀ هزینۀ تصمیمهای سیاسی. آنچه روشن است، هزینۀ بحران بر دوش کسانی میافتد که کمترین نقش را در تصمیمگیری دارند. فرانسه؛ بحرانی فراتر از اعتراضات آموزشی
اعتراضات فرانسه ابتدا در واکنش به کمبود معلم، کلاسهای پرجمعیت، ضعف امکانات آموزشی و نگرانی از آیندۀ تحصیلیِ دانشآموزان شکل گرفت، ولی بهتدریج دانشجویان، خانوادهها، اتحادیههای کارگری و گروههای معترض به تورم و گرانی نیز به آن پیوستند. شعار «همگرایی مبارزات»، بیانگر تلاش برای پیوند مطالباتِ پراکندۀ اجتماعی است.
وزارت کشور فرانسه، شمار شرکتکنندگان در تجمعاتِ 17 اکتبر را بیش از 550 هزار نفر اعلام کرده ولی برگزارکنندگان از رقم بالاتری سخن میگویند. اعتراضات خیابانی به درگیری با پلیس، آتشسوزی، غارتِ فروشگاههای بزرگ و حمله به ساختمانهای عمومی کشیده شد. آمار بازداشتها در گزارشهای اولیه متفاوت بود و در روزهای بعد افزایش یافت. دولت فرانسه در آغاز وعدۀ پیگیری داد و با گسترش اعتراضات از تفکیکِ اعتراض و اغتشاش سخن گفت.
معترضان فرانسوی به ساختمان شهرداریِ مارسی هجوم آوردند و ساختمان تاریخیِ شهرداری لیموژ را آتش زدند. برخی گروهها حتی تا مجاورتِ کاخ الیزه پیش رفتند. معنای این رخدادها این نیست که جنبشهای اعتراضی لزوماً قصدِ سرنگونی دولت را دارند. بسیاری از معترضان، مطالبات اقتصادی و اجتماعی مشخص دارند و اقدامات خشونتآمیز برخی گروهها را نباید به همۀ جمعیت تعمیم داد. …


دانلود از کافه بازار































































