۴۱ نماینده مجلس در واکنش به اجرای حکم ۱۰ ماه حبس حمید رسایی، نماینده تهران، دست به قلم شده‌اند و در بیانیه‌ای از رئیس مجلس و قوه قضائیه خواسته‌اند در این پرونده، سعه‌صدر بیشتری به خرج دهند. آنها در بیانیه خود از یک‌سو بر ضرورت اجرای یکسان قانون برای همه تأکید کرده‌اند و از سوی دیگر معتقدند در شرایط فعلی کشور می‌شد با کمی گذشت و مدارا مانع از زندانی شدن یک نماینده مجلس شد. موضعی که اگرچه با ادبیات وفاق و انسجام ملی مطرح شده اما این پرسش را پیش می‌کشد که آیا جایگاه سیاسی و پارلمانی افراد می‌تواند در اجرای احکام قضایی برای آنها امتیازی متفاوت ایجاد کند؟
وفاق‌خواهی با چاشنی ملاحظه‌کاری
محور اصلی بیانیه ۴۱ نماینده، ضرورت حفظ وفاق و انسجام ملی در شرایط حساس کنونی کشور است. امضاکنندگان معتقدند در فضایی که کشور با چالش‌های مختلفی روبه‌روست، مسئولان و شخصیت‌های سیاسی باید از اقداماتی که به اختلاف و تقابل دامن می‌زند، پرهیز کنند و به‌جای تشدید منازعات، زمینه گفتوگو و همدلی را فراهم آورند. با همین استدلال هم از رئیس مجلس خواسته‌اند در موضوع پرونده رسایی پیشقدم شود و با استفاده از ظرفیت خود، زمینه گذشت و حل‌وفصل اختلاف را فراهم کند.
نمایندگان امضاکننده در واقع تلاش کرده‌اند، پرونده رسایی را از یک اختلاف قضایی، فراتر ببرند و آن را به موضوعی مرتبط با فضای سیاسی و انسجام ملی تبدیل کنند. از نگاه آنان، زندانی شدن یک نماینده مجلس صرفاً مسئله‌ای شخصی نیست و می‌تواند بر عملکرد مجلس و حقوق شهروندانی که به او رأی داده‌اند نیز تأثیر بگذارد. آنها با تکیه بر همین استدلال، جایگاه نمایندگی رسایی را نیز در کنار ضرورت حفظ همبستگی ملی به میان کشیده‌اند. اما سوال اینجاست که اگر قرار است، قانون برای همه یکسان اجرا شود چرا باید نمایندگی مجلس و موقعیت سیاسی یک فرد در چگونگی اجرای حکم قضایی او تأثیر داشته باشد؟
از نمایندگی تا مطالبه ارفاق قضایی …
دانلود از کافه بازار
