به‌گزارش «آی‌اف‌ال‌ساینس»، این پژوهش با مشاهده لاشه فیل نری به نام «الکساندر» آغاز شد که در سال ۲۰۰۹ به دلایل طبیعی در پارک ملی کروگر مرده بود. دیو تامپسون، پژوهشگری که از نزدیکی محل عبور می‌کرد، متوجه تغییرات محیط اطراف لاشه شد و بررسی پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت این پدیده را دنبال کرد.
پژوهشگران برای بررسی آنچه «سقوط فیل» نامیده‌اند، محل لاشه‌های تازه و قدیمی را مطالعه کردند. نتایج نشان داد که آثار مرگ فیل فقط به تخریب پوشش گیاهی بر اثر وزن بدن حیوان و فعالیت لاشه‌خواران محدود نمی‌شود؛ تجزیه بدن فیل، ترکیب شیمیایی خاک و ساختار زیستی محیط را نیز تغییر می‌دهد. افزایش چشمگیر نیتروژن خاک پس از مرگ فیل
یکی از یافته‌های مهم پژوهش، افزایش شدید غلظت نیتروژن در محل لاشه‌ها بود. به گفته کورتنی رید، نویسنده اصلی مطالعه، غلظت نیتروژن در محل لاشه‌های بسیار تازه می‌تواند تا ۳۰۰۰ برابر افزایش یابد.
نیتروژن یکی از عناصر ضروری برای رشد گیاهان است؛ اما ورود ناگهانی مقدار زیادی از این عنصر و ترکیباتی مانند آمونیوم می‌تواند شرایط نامناسبی برای رشد دوباره پوشش گیاهی ایجاد کند. پژوهشگران دریافتند که این تغییرات در مراحل اولیه تجزیه، رشد گیاهان را مختل می‌کند و ترکیب جوامع میکروبی خاک را نیز تغییر می‌دهد.
در چنین شرایطی، برخی میکروب‌های دارای رشد سریع در محیط غنی از مواد مغذی تکثیر می‌شوند و ممکن است بر دیگر گونه‌ها غلبه کنند. در نتیجه، تنوع میکروبی کاهش می‌یابد و محیط برای مدتی طولانی از وضعیت پیشین خود فاصله می‌گیرد. چرا آثار مرگ فیل‌ها سال‌ها باقی می‌ماند؟
بررسی‌ها نشان داد که حتی هشت سال پس از مرگ فیل، تنوع گیاهی … …
دانلود از کافه بازار
