امروز وقتی نام خادمان شهید کاروان اهالی بهشت به میان میآید، تنها از چند مسئولیت و ماموریت سخن نمیگوییم، از مردانی حرف میزنیم که خدمت برایشان تشریفات نبود، از جنس باور بود، از کسانی که گاهی پیشاپیش کاروان حرکت میکردند، گاهی ساعتها درگیر هماهنگی بودند وگاهی در سکوت و دور از چشم دیگران، کارهایی را انجام میدادند که اگر نبود، چراغ این میزبانی روشن نمیماند.
مسلم نبی از خادمان کاروان اهالی بهشت در مرور خاطرات این مردان از شهید «حاج محمدعلی جزینی» به عنوان یکی از خادمان و پیشروان قدیمی کاروان یاد میکند، مردی که پیوند خانوادگیاش با شهادت نیز در زندگی او معنای ویژهای داشت.
وی با بیان اینکه شهید جزینی برادر شهید مفقودالاثر و همسرش نیز خواهر شهید مفقودالاثر بود، میگوید: این دو نفر با چنین پیشینهای، دلبستگی عمیقی به شهدا داشتند و هر دو برای حضور و خدمت در کاروان تلاش میکردند. حاجمحمدعلی دلش میخواست شهدای گمنام به همه شهرها بروند و هیچکس از زیارت این پیکرهای مطهر محروم نماند.
نبی از اشتیاق عجیب این شهید برای رساندن شهدا به نقاط مختلف یاد میکند و میافزاید: آن قدر برای هماهنگی برنامهها و رساندن شهدا به شهرهای مختلف تلاش میکرد که گاهی در شلوغی کارها حتی متوجه نمیشد مقصد در استان دیگری قرار دارد، برای او مهم این بود که هرکس چشم انتظار شهداست، بتواند به زیارتشان برسد. انگار میخواست هیچ دلی در حسرت دیدار این مسافران آسمان نماند.
اما در کنار این پیشروان، مردانی هم بودند که با یک ویژگی اخلاقی خاص در خاطر همراهان ماندگار شدند، شهید «مصطفی جلالی» یکی از آنها بود، مردی که حتی در انتخاب واژهها هنگام صحبت از شهدا نیز حرمت و احترام را فراموش نمیکرد. …


دانلود از کافه بازار




























































