خبر استفاده از بخاری‌های نفتی در مدارس مناطق محروم، ناخودآگاه خاطره تلخ شین‌آباد را زنده می‌کند؛ همان روزهایی که شعله‌های آتش در کلاس درس زبانه کشید و زندگی چند دانش‌آموز را برای همیشه تغییر داد. حادثه‌ای که باید نقطه پایانی بر استفاده از تجهیزات گرمایشی پرخطر در مدارس می‌بود، اما حالا با گذشت سال‌ها، همچنان نام بخاری نفتی در فهرست تجهیزات گرمایشی برخی مدارس کشور دیده می‌شود.
البته رئیس سازمان نوسازی مدارس تأکید کرده است که در مناطق فاقد زیرساخت‌های لازم، از بخاری‌های استاندارد استفاده می‌شود و پس از رفع مشکلات زیرساختی، سیستم‌های گرمایشی جایگزین در دستور کار قرار خواهد گرفت. اما پرسش اینجاست که آیا صرف استاندارد بودن یک بخاری نفتی می‌تواند خیال خانواده‌ها را از بابت امنیت فرزندانشان در کلاس درس راحت کند؟
واقعیت این است که حتی اگر یک وسیله گرمایشی از استانداردهای فنی برخوردار باشد، استفاده از آن در محیطی مانند کلاس درس، با حضور تعداد زیادی دانش‌آموز، همچنان نیازمند ملاحظات جدی ایمنی است. احتمال واژگونی، نشت سوخت، تماس ناخواسته دانش‌آموزان با سطوح داغ و بروز آتش‌سوزی، خطراتی هستند که نمی‌توان به سادگی از کنار آنها عبور کرد.
از سوی دیگر، نمی‌توان انتظار داشت دانش‌آموزان مناطق محروم به دلیل نبود شبکه گاز یا مشکلات زیرساختی، هر زمستان با نگرانی از وسیله گرمایشی کلاس درس خود روبه‌رو باشند. محرومیت از امکانات نباید به معنای پذیرش خطر بیشتر باشد؛ همان‌طور که برخورداری از آموزش رایگان حق همه کودکان است، حضور در محیطی ایمن نیز باید از حقوق اولیه آنها محسوب شود. …
دانلود از کافه بازار
