بازار
اکتبر ۲۰۲۲ بود که جوزپ بورل، مسئول وقت سیاست خارجی اتحادیه اروپا، در آکادمی دیپلماتیک بروخه نطقی ایراد کرد که بعدها به نماد تمام‌عیار خودبزرگ‌بینی استعماری قاره سبز بدل شد: «اروپا یک باغ است و بیشتر نقاط دیگر جهان جنگل؛ جنگلی که ممکن است به این باغ هجوم آورد».
امروز، اما با گذشت بیش از چهار سال از آن لفاظی‌های استکباری، منظره این «باغ موهوم» چیزی جز درختان بی‌برگ صنعت‌زدایی، سرمای تن‌سوز بحران انرژی و شعله‌های خشم در خیابان‌های برلین، پاریس و رم نیست.
اروپا که پس از وقوع بحران اوکراین و تشدید فشارهای ساختاری بر ایران مدعی بود با مهندسی پلتفرم‌های هوشمند تأمین و شتاب‌بخشی به گذار انرژی می‌تواند خود را از ژئوپلیتیک اوراسیا جدا کند، اکنون به نقطه‌ای رسیده که نه‌تنها رؤیای هژمونیک خود را بر بادرفته می‌بیند، بلکه در چنبره عمیق‌ترین بحران معیشتی و امنیتی نیم‌قرن اخیر دست‌وپا می‌زند. واقعیت عریان امروز اروپا، مرگ تدریجی مدلی از حکمرانی است که استقلال راهبردی خود را پای منافع نامشروع واشنگتن قربانی کرد.
الف ـ مسلخ صنعتی قاره سبز؛ تاوان وابستگی به گاز پرهزینه یانکی‌ها
بزرگ‌ترین خطای محاسباتی تروئیکای اروپا (آلمان، فرانسه و بریتانیا)، چشم‌پوشی از واقعیت‌های تغییر نظم جهانی و دنباله‌روی کورکورانه از رژیم تحریم‌های فرامرزی کاخ سفید علیه دو قدرت انرژی جهان، یعنی ایران و روسیه، بود. اروپایی‌ها دهه‌ها رفاه صنعتی خود را بر پایه انرژی مقرون‌به‌صرفه و شبکه‌های مطمئن خطوط لوله شرق بنا کرده بودند. بریدن خودخواسته از این مزیت رقابتی و پیوستن به کارزار «مهار حداکثری»، اروپا را در تله گازی آمریکا گرفتار کرد.
بر اساس داده‌های بازار جهانی انرژی، بهای گاز طبیعی مایع (LNG) صادراتی آمریکا برای مصرف‌کننده صنعتی اروپایی بین سه تا چهار برابر گران‌تر از نرخ گاز در بازار داخلی ایالات متحده تمام می‌شود. نتیجه این وابستگی تحقیرآمیز، فرار سرمایه‌ها به آن سوی آتلانتیک و بهره‌مندی آمریکا از قانون کاهش تورم (IRA) به بهای نابودی صنایع سنگین اروپا بود. …
