یک حقوقدان با تأکید بر اینکه کودک انسانی مستقل و دارای کرامت است، گفت: نمایندگی قانونی به معنای مالکیت بر تصویر، احساسات و هویت دیجیتال فرزندان نیست و هرگاه اختیار والدین به ابزاری برای منافع رسانهای تبدیل شود، نیازمند بازخوانی حقوقی است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
رسول کوهپایهزاده در گفتوگو با ایسنا، درباره ابعاد حقوقی انتشار فیلمهای پرخطر از کودکان در فضای مجازی (اعم از تلاش برای جلب توجه یا خودنمایی والدین)، اظهار کرد: در جهان امروز، گاه پیش از آنکه کودک فرصت کند هویت خویش را بشناسد، تصویری از او در فضای عمومی شکل گرفته است؛ تصویری که دیگر نه در اختیار اوست و نه لزوماً با اراده و مصلحتش سازگار است. لحظات خصوصی زندگی، شیرینزبانیها، گریهها، ترسها، بیماریها، موقعیتهای شرمآور و حتی رفتارهای پرخطر کودکان، در برخی صفحات مجازی به محتوایی برای سرگرمی، شهرت، افزایش دنبالکننده و کسب درآمد تبدیل شدهاند. در این میان، مرز میان محبت والدینی و بهرهبرداری از کودک، مرزی است که گاه در هیاهوی بازدید و پسند مخاطبان بهکلی از نظر دور میماند.
وی ادامه داد: مسئله، مخالفت با حضور کودکان در فضای مجازی نیست. ثبت خاطرات خانوادگی، انتشار تصاویر متعارف و بهرهمندی از امکانات ارتباطی، فینفسه نه ممنوع است و نه الزاماً زیانبار. آنچه نیازمند تأمل حقوقی است، وضعیتی است که در آن کودک، پیش از برخورداری از توانایی تشخیص و تصمیمگیری مستقل به موضوعی دائمی برای تولید محتوا تبدیل میشود؛ وضعیتی که در آن، منافع رسانهای یا اقتصادی بزرگسالان ممکن است بر حق کودک به امنیت، حریم خصوصی، کرامت انسانی و برخورداری از آیندهای آزادتر مقدم شود.
آیا اختیار والدین در تربیت و نگهداری فرزند، مجوزی نامحدود برای عرضه زندگی خصوصی او به افکار عمومی است؟
این حقوقدان با طرح پرسشهایی ادامه داد: آیا اختیار والدین در تربیت و نگهداری فرزند، مجوزی نامحدود برای عرضه زندگی خصوصی او به افکار عمومی است؟ آیا نمایندگی قانونی کودک به معنای مالکیت بر تصویر، احساسات و هویت دیجیتال اوست؟ و اگر کودک امروز قادر به ارزیابی پیامدهای تصمیمی نیست که ممکن است سالها بر زندگی او سایه بیفکند، مسئولیت حفاظت از منافعش بر عهده چه کسی قرار دارد؟ …