پاورقی روانشناسی / نامه مردی که هفت سال مرده بود، برای عشق قدیمی اش / قسمت نهم: مردی که در اسکله منتظر بود

مامور از او خواست هیچ وسیله ای را در اسکله تحویل ندهد و اگر کسی خواست همراهش برود، قبول نکند. دو نفر در نزدیکی محل می ماندند. رها پرسید آیا حضورشان از دور پیدا است. مامور گفت لباس عادی می پوشند و فاصله را حفظ می کنند.

امیر در سالن منتظر بود. وقتی دید رها آماده شده، گفت:

ـ تا ورودی اسکله همراهت می آیم.

رها می خواست بگوید بهتر است در مهمانخانه بماند. سپس به یاد حرفی افتاد که صبح در ایوان به او زده بود: هرچه پیدا می کنی، با من هم در میان بگذار. کیفش را برداشت و گفت:

ـ تا ورودی.

نوید قرار شد با پروانه در پاسگاه بماند. او از صبح چند بار گفته بود اگر سامان را دیدند، رها باید پیش از هر چیز از او درباره آن شب بپرسد. رها جواب داده بود سؤال هایش را خودش می داند. با این حال، هنگام خروج دید نوید بی صدا به او نگاه می کند. در چشم های او امید و ترس با هم بود.

خیابان های منتهی به بندر شلوغ بودند. مردم از کنار مغازه ها می گذشتند، ماهیگیرها جعبه های خالی را روی وانت می گذاشتند و کودکی با بادکنکی زرد پشت مادرش می دوید. زندگی عادی شهر برای رها عجیب شده بود. او می دانست در هر یک از این هفت سال، همین رفت و آمد ادامه داشته، در حالی که خودش آن شب بارانی را مدام در ذهن تکرار می کرده است.

امیر ماشین را نزدیک دیوار بندر نگه داشت. از آنجا باید پیاده می رفتند. اسکله قدیمی دیگر محل پهلو گرفتن قایق ها نبود. تخته هایش را چند بار تعمیر کرده بودند، اما نرده سمت راست همچنان همان رنگ آبی پوسته شده را داشت.

رها کنار ورودی ایستاد. امیر گفت:

ـ اگر کسی آمد و خواستی تنها حرف بزنی، عقب می روم. فقط جایی می مانم که ببینمت.

ـ ممنون.

او دست رها را گرفت و یک بار فشرد. بعد کنار دیوار ایستاد. رها روی اسکله رفت.

خورشید به لبه آب نزدیک می شد. چند مرغ دریایی روی تیرک های دور نشسته بودند. انتهای اسکله مردی با کاپشن تیره ایستاده بود. پشتش به رها بود و سرش را پایین گرفته بود. …