به تو می‌سپارمش | مرثیه ای در سوگ بانوی دو عالم حضرت فاطمه‌ زهرا (س)

همشهری آنلاین: شب (خاموش و غمگین) زمزمه درد او را گوش می‌دهد، بقیع آرام و خوشبخت و مدینه بی‌وفا و بدبخت، سکوت کرده‌اند، قبرهای بیدار و خانه‌های خفته می‌شنوند. نسیم نیمه‌شب، کلماتی را که به‌سختی از جان علی برمی‌آید، از سر گور فاطمه به خانه‌ خاموش پیغمبر می‌برد: «ای پیغمبر خدا، از من و از دخترت که به دیدن تو آمد و در جوارت فرود آمد و به شتاب به تو پیوست، بر تو درود باد! خدا چنین خواست که او زودتر از دیگران به تو بپیوندد. پس از او شکیبایی من به پایان رسیده و خویشتن‌داری‌ام از دست رفته، اما آنچنان که در جدایی تو صبر پیشه کردم، در مرگ دخترت هم جز صبر چاره ندارم که شکیبایی بر مصیبت، سنت است؛ ‌ای ‌پیامبر خدا. تو بر سینه من جان دادی، تو را به ‌دست خود بر خاک سپردم، قرآن خبر داده ‌است که پایان زندگی همه بازگشت به ‌سوی خداست.

اکنون امانت به صاحبش رسید. زهرا(س) از دست من رفت و نزد تو آرمید. ‌ای ‌پیغمبر خدا، پس از او آسمان و زمین زشت می‌نماید و هیچ‌گاه اندوه، ازدلم جدا نمی‌شود. چشمانم بی‌خواب و دل از سوز غم کباب است، تا خدا مرا در جوار تو ساکن گرداند. مرگ زهرا ضربتی بود که دلم را خسته … …