وی افزود: در این شهر، زیبایی تنها در چشمانداز میدان نقشجهان و انعکاس گنبدها در آب زایندهرود خلاصه نمیشد، خیال شاعران نیز از همین منظرهها از زندگی مردم، از شکوه فرهنگ و از اندیشههای زمانه الهام میگرفت. شاید به همین دلیل است که اصفهان را نمیتوان تنها شهری دانست که شاعران در آن زندگی کردهاند؛ این شهر خود به یکی از شخصیتهای ماندگار شعر فارسی تبدیل شده است.
پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی گفت: برای پیدا کردن ریشههای جایگاه ادبی اصفهان باید به قرنهای دور بازگشت؛ روزگاری که این شهر در کنار مراکز علمی و فرهنگی ایران، محل رفتوآمد دانشوران و اهل قلم بود. در میان نامهای برجسته آن روزگار، جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی و فرزندش کمالالدین اسماعیل جایگاهی ویژه دارند؛ دو شاعری که نامشان با تاریخ قصیدهسرایی فارسی پیوند خورده است.
همتی اضافه کرد: جمالالدین عبدالرزاق از شاعران نامدار قرن ششم هجری بود که در سرودههایش از ظرفیتهای زبان فارسی برای توصیف زیبایی، ستایش و مضمونآفرینی بهره میگرفت. پس از او، فرزندش کمالالدین اسماعیل، مشهور به خلاقالمعانی به یکی از چهرههای برجسته شعر فارسی تبدیل شد. لقب او بیدلیل نبود؛ توانایی در آفرینش معانی تازه، ترکیبهای هنرمندانه و تصویرهای بدیع، شعرش را از بسیاری از سرودههای همعصرانش متمایز میکرد.
وی تصریح کرد: کمالالدین اسماعیل از آن دسته شاعرانی است که نامشان تنها در کتابهای تاریخ ادبیات باقی نمانده، بلکه بخشی از اعتبار ادبی اصفهان را شکل داده است. او در روزگاری میزیست که شعر، جایگاهی مهم در مناسبات فرهنگی و اجتماعی داشت و شاعر میتوانست با قدرت کلام خود، تصویری از جهان پیرامونش بسازد.
اصفهان در روزگار صفوی؛ وقتی شعر در نصفجهان شکوفا شد …


دانلود از کافه بازار
































![[امیر حیدری] مطالبه کیفیت در خدمات درمانی](/news/u/2026-11-21/ettelaat-o71t6.jpg)



























