از ۲۵ آذر ۱۳۵۸ تا ۱۰ فروردین ۱۴۰۵ همه زمانی بود که به زینب داده بودند تا خودش را بسنجد. تا هر آنچه در چنته دارد رو کند و زینب چه خوش درخشید در همه این سال ها که دست آخر موقع رفتن ترکش هایی مامور شدند تا او را نه به مرگ طبیعی که با شهادت راهی دیار باقی کنند.
آن روزها که خانواده تنکابنی آقای مقیمیان آمدن فرزندی را انتظار می کشید، هنوز از سونوگرافی های امروزی و تعیین جنسیت ها خبری نبود. قدیمی‌ترها از روی حالت مادر حدس می زدند بچه دختر است و دختر که می آید رحمت خدا همه خانه را پر می کند. و زینب شد همان مایه رحمت. باران می آمد؛ از همان باران های شمال که انگار قُطر قطره ها را ضرب در ده کرده اند. اول صدای خوردن شان به سقف شیروانی بلند می شود و بعد سیل راه می افتد توی حیاط و زینب با قطره های باران آمد. زمان گذشت. یاد گرفت مامان و بابا بگوید. روزها انیس مامان بود و شب ها آرامش بابا. شیرین‌زبانی های کودکانه اش دلبری می کرد از بابا. دست می انداخت دور گردنش و می نشست روی پایش و کتاب قصه اش را می داد دستش تا برایش بخواند. بعد همان طور چشم‌هایش گرم خواب می شد.
هفت ساله شده بود و مدرسه اولین جایگاه علم آموزی اش. می توانست مامان و بابا بنویسد. می توانست رنگ های پرچم را از بَر بگوید. می توانست من بچه شیعه هستم را واحد بخواند.
سال ها مثل برق و باد گذشتند و او را روی صندلی رشته ریاضی دانشگاه رامسر نشاندند اما پای زندگی مشترک که وسط آمد تحصیلش را در خانه همسر و در قم ادامه داد. این بار اما به دانشگاه بسنده نکرد، … …
دانلود از کافه بازار
