بازار
او توضیح می‌دهد که «در این مجموعه از نوردهی طولانی و حرکت عمدی دوربین یا همان ICM استفاده کرده است. بنابراین به‌جای اینکه یک صحنه‌ی ثابت را همان‌طور که دیده می‌شود ثبت کند، اجازه داده حرکت دوربین و حرکت منابع نور در فرآیند عکاسی وارد تصویر شوند. نتیجه، شکل‌گیری خطوط، منحنی‌ها، بافت‌ها و فرم‌های سیالی است که گاهی مستقیم و کشیده و گاهی مارپیچ و موج‌دار، و گاهی در هم تنیده و متراکم هستند.»
امامی رد نور را مهم‌ترین عنصر بصری این مجموعه می‌داند و می‌گوید: نورهای سفید، زرد، قرمز، آبی، سبز و فیروزه‌ای در تاریکی حرکت می‌کنند و از منبع اصلی خود فاصله می‌گیرند.
به گفته او، در بسیاری از تصاویر نمی‌توان دقیقاً تشخیص داد این نور از چراغ، خودرو، تابلو، ساختمان یا بخشی از فضای شهری آمده است؛ چیزی که باقی می‌ماند، خود اثر نور است؛ مسیری که نور در زمان طی کرده و ردی که در تصویر بر جای گذاشته است.
امامی توضیح می‌دهد که به همین دلیل است که این عکس‌ها به‌تدریج از عکاسی از یک مکان فاصله می‌گیرند و به عکاسی از یک تجربه نزدیک می‌شوند؛ تجربه‌ای از نور، حرکت و گذر زمان.
امامی تأکید می‌کند که شهر و عناصر قابل‌شناسایی آن هنوز در پس‌زمینه بسیاری از تصاویر حضور دارند، اما دیگر موضوع اصلی نیستند؛ آن‌ها تبدیل به ماده خامی شده‌اند برای ساختن یک تصویر تازه؛ تصویری که در آن واقعیت می‌تواند به خط، منحنی، لکه، بافت و فرم انتزاعی تبدیل شود.
او در ادامه، با اشاره به نقش تاریکی در این مجموعه، آن را فضایی فعال در ترکیب‌بندی … …
