این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
در جدال تهران-واشنگتن، تنگه هرمز از یک گذرگاه به کانون اصلی رویارویی ارادهها تبدیل شده است. استراتژی آمریکا بر یک تناقض استوار است: محاصره دریایی و محروم کردن تهران از مزایای ژئوپلیتیک خلیج فارس، بدون اختلال در جریان انرژی و تجارت جهانی.ولی چگونه میتوان مهمترین کشور ساحلی این پهنه آبی را از معادلات امنیتی آن حذف کرد و انتظار داشت همچنان امن بماند؟
تنگه هرمز تنها نقطه گذر نفتکشها نیست؛ بلکه کانون پیوند خلیج فارس به آبهای آزاد و شریان حیاتی صادرات انرژی عربستان، عراق، کویت، قطر و امارات است. همین وابستگی ساختاری، قدرتی نامتقارن در اختیار تهران قرار میدهد؛ به گونه ای که بدون بستن کامل تنگه، با افزایش ریسک کشتیرانی، بیمه، گرانی تردد و سرمایهگذاری، میتواند هزینههای بینالمللی محاصره را بالا ببرد. با این حال بستن مستمر تنگه در عمل بسیار دشوارتر از تهدید آن است و خود جمهوری اسلامی نیز بهدلیل وابستگی تجاری و صادراتیاش به این آبراه، از اختلال کامل آسیب میبیند.
این اهرم دو لبه است. اختلال پایدار در تردد دریایی، … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































