در «جزئیات پیش‌پاافتاده» عدنیه شبلی نشان می‌دهد که چگونه فرم و محتوا می‌توانند در خدمت هم قرار گیرند: زبان مینیمالیستی و خونسرد او، نه نشانه‌ بی‌احساسی، بلکه خود شکلی از اعتراض است؛ اعتراضی علیه زبان رسانه‌ها و تاریخ‌نویسی رسمی که خشونت را در قالب آمار و اصطلاحات نظامی پنهان می‌کند.