بازار
قسمت‌هایی از این خطبه را خواندیم که حضرت، مردم حاضر در مسجد را مخاطب قرار داده و فرمودند: «وقتی خدای متعال پدرم را به دار انبیا برد در میان شما رگه‌های نفاق ظاهر شد. در این هنگام شیطان سرش را از کمین‌گاه درآورد و دید که شما برای پیروی از او بسیار آماده‌اید. شما در توجیه کارهایی که انجام دادید گفتید: اگر هنوز پیغمبر دفن نشده بود که ما رفتیم برای او جانشین تعیین کنیم برای این بود که می‌ترسیدیم فتنه‌ای پیش بیاید! غافل از اینکه شما خودتان در فتنه واقع شدید؛ شما خود اهل فتنه‌اید.»
حضرت اسم این جریان را «فتنه» گذاشتند. علی علیه السلام هم نام این داستان را فتنه گذاشت. در همان روزی که امیرالمؤمنینعلیه السلام مشغول دفن رسول خداصلی الله علیه و آله بود برای او خبر آوردند که مهاجرین و انصار در سقفیه بنی‌ساعده جمع شده‌اند و با یکی از پدرزن‌های پیغمبر بیعت کرده‌اند! حضرت بیل را روی خاک‌ها زدند و دست را به کمر گرفته و ایستادند و آیات اول سوره عنکبوت را تلاوت کردند: «بسم الله الرحمن الرحیم * الم * أَحَسِبَ النَّاسُ أَن یُتْرَکُوا أَن یَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا یُفْتَنُونَ؛ آیا مردم گمان کردند همین‌که اظهار ایمان کنند دیگر کارشان تمام است و مبتلا به فتنه نمی‌شوند؟!» یعنی علی علیه السلام هم این داستان را فتنه می‌نامد.
اما سایر مسلمانان چنین قضاوتی نداشتند و گمانشان این بود که با این کار مانع از وقوع فتنه می‌شوند. پس دو نوع قضاوت مطرح بود؛ یک قضاوت، قضاوت جریان سقیفه بود که امروز اکثریت مسلمانان آن را تأیید کرده و می‌گویند: «آن ماجرا یک جریان عادی بود که مردمی خیرخواه برای جلوگیری از فتنه و اختلاف آن را پدید آوردند و برای پیغمبر جانشین تعیین کردند!» و یک قضاوت هم اعتقاد ما شیعیان است که به تبعیت از همین فرمایشات حضرت زهراسلام الله علیها و سایر اهل‌بیتسلام الله علیهم آن ماجرا را فتنه‌ای در امت اسلامی می‌دانیم. جریان مقابل ما معمولا در این نقلیات تشکیک می‌کنند و یا نهایتا می‌گویند: «این فرمایشات اظهار نظر شخصی و سلیقه‌ای بوده است!» …
