احتمالاً بارون ناتان روچیلد، بانکدار بریتانیایی قرن نوزدهم که هزینه جنگ‌های ناپلئونی را تأمین مالی می‌کرد، هرگز توصیه سرمایه‌گذاری‌ای را که بسیاری به او نسبت می‌دهند، بر زبان نیاورده است. با این حال، امروز می‌توان بازتابی از فلسفه او را در اظهارات مدیران صنعت نفت شنید.
مایک ویرث، رئیس شرکت شورون، در یکی از نشست‌های اخیر صنعت نفت، در توضیح علت مذاکره این شرکت با بغداد گفت: «ببینید، بازدهی متناسب با ریسک است و می‌دانید که ما از ریسک نمی‌ترسیم.»
تقریباً هیچ‌کس در میان حاضران از شنیدن این حرف ابرو بالا نبرد. بله، عراق مقصدی پرریسک است؛ به‌ویژه امروز که جنگی در همسایگی آن جریان دارد. اما این کشور برای نخستین بار پس از چند دهه، بازدهی‌ای را به غول‌های نفتی پیشنهاد می‌کند که آنها به دنبالش هستند.
هنگامی که صدای توپ‌ها خاموش شود، احتمالاً بغداد یکی از برندگان بحران منطقه‌ای خواهد بود و میلیاردها دلار سرمایه از سوی شرکت‌هایی مانند شورون، بی‌پی، کونوکو فیلیپس و حتی اکسون‌موبیل به این کشور سرازیر خواهد شد. شرکت فرانسوی توتال‌انرژیز، غول صنعت نفت، هم‌اکنون یکی از سرمایه‌گذاران عمده در عراق است.
با قراردادهای جدیدی که عراق تاکنون امضا کرده و قراردادهایی که در حال حاضر درباره آنها مذاکره می‌کند، این کشور می‌تواند ظرفیت تولید نفت خود را تا سال ۲۰۳۰ به ۵.۵ میلیون بشکه در روز افزایش دهد.
پیش از جنگ، عراق روزانه حدود ۴.۵ میلیون بشکه نفت تولید می‌کرد. بغداد مدت‌هاست که افزایش تولید به ۶ میلیون بشکه در روز را هدف‌گذاری کرده است؛ رقمی که در صورت تحقق، عراق را پس از عربستان سعودی به دومین تولیدکننده بزرگ نفت در خاورمیانه تبدیل خواهد کرد. عراق به دنبال افزایش تولید نفت است
بغداد در تلاش برای افزایش تولید، بار دیگر غول‌های نفتی را به این کشور جذب می‌کند. …
دانلود از کافه بازار
