قرار قصه‌خوانی در ده پایین

در روستای خونیک تَجِن، زندگی سال‌هاست به بالای تپه نقل‌مکان کرده. خانه‌های تازه بیست سالی است که آنجا ساخته شده‌اند و بافت قدیمی روستا در پایین‌دست خالی از سکنه مانده است. اهالی به این بخش «ده پایین» می‌گویند و خانه‌های متروک آن، برخلاف بالادست، کاه‌گلی‌اند.

خونیک تجن در شهر قاین خراسان جنوبی قرار دارد. کوهستانی است و گرم و خشک که مردمش اهل دامداری و کشاورزی‌اند و زعفران و زرشک کشت می‌کنند. می‌گویند «تجن» به معنای رود است و درباره معنای «خونیک» روایت‌های متفاوتی میان اهالی وجود دارد. بعضی آن را به سردسیر بودن منطقه نسبت می‌دهند و برخی روایت دیگری دارند؛ یکی از اهالی می‌گوید نام روستا از نیک بودن خون مردمانش آمده است.

خانه «غلامرضا زنگویی» که اهالی او را «اوس غلام» صدا می‌زنند، حالا تنها خانه روشن ده پایین است. «اکبر کارگر»، از اعضای سازمان مردم‌نهاد چولی قزک، در گفت‌وگو با «پیام ما» می‌گوید بچه‌ها خودشان این خانه را انتخاب و از اوس غلام اجازه گرفته‌اند: «یک روز گروهی از بچه‌ها خانه‌ای را که محل نگهداری دام بود، انتخاب کردند. گفتند می‌خواهیم اینجا را کتابخانه کنیم. اما آنجا مار دیدند و دیگر حاضر نشدند بروند. دوباره در بافت قدیمی روستا گشتند و خانه‌ای را پیدا کردند که متعلق به استاد غلامرضا بود. گفتند اینجا را برای ما کتابخانه کنید.»

بچه‌ها در رفت‌وآمدهای کتابخانه سیار با اکبر کارگر، «مجید قائم‌پناه» و «امیر پیش‌جو»، اعضای سازمان مردم‌نهاد چولی قزک، آشنا شده بودند و می‌خواستند در روستای خودشان جایی برای کتاب خواندن داشته باشند. …